Groeipijn

God is lief, jij bent lief, iedereen is lief. Alles loopt goed af als je maar gelooft. Ik geloof hier eerlijk gezegd geen fluit van. En met teveel  goedgelovigheid laat je Jezus ook in zijn hemd staan.

De valkuil van het Evangelie is dat je het alleen maar als een zachte en lieve boodschap benadert. Jezus is aardig. God vergeeft altijd en alle mensen houden van elkaar. Maar de christelijke boodschap is niet alleen lief maar ook buitengewoon ernstig.  Wie zijn of haar naaste wil liefhebben als zichzelf,  wordt er zelf niet alleen maar beter van. Want je zult soms jezelf verliezen als je lief en leed wilt delen met anderen. Je zult soms een offer moeten brengen als je eenmaal een keuze of een taak op je hebt genomen om anderen van dienst te zijn. Je zult soms, als je conflicten met anderen bij wilt leggen ook je eigen oordelen over andere mensen moeten opgeven. En dat kan pijn doen en je confronteren met oude gevoelens van onzekerheid en twijfel die je nooit heb opgeruimd.

Vanuit die optiek spreekt Jezus zijn discipelen vaak ook toe. Jezus zegt ( niet letterlijk maar daar komt het wel op neer): als je mijn leer -heb je naaste lief- tot leidraad maakt in je leven, dan is dat niet alleen een verruiming van je leven. Het betekent soms ook dat je je zelf beperkt zult voelen. Niet alles waarnaar je handen willen grijpen, zoals kleine kinderen dat doen is nog gepermitteerd. Je kunt niet onbekommerd alle wegen van de wereld bewandelen als je werkelijk om je naaste wilt bekommeren.

Onze talenten en ambities zijn soms ook gevaarlijke voorrechten die ons ook  kunnen beletten een verbinding te maken tussen onszelf en onze naaste. Sluit dus geen valse compromissen. Houd jezelf niet in stand omwille van je eigen veilige ik, als je de verbinding tussen jou en God levend wilt maken.  Als je deze opdracht tot je door laat dringen dan kan het niet anders dan dat geloof een taak is waar je de rest van je leven mee aan de slag kunt gaan. En soms gaat het in tegen alles waaraan je zekerheid ontleent. Je huis, je baan, je gezondheid. Want dat is wat we willen behouden.

Hoe vaak ik het volwassenen ook hoor zeggen; “ik wil” en “ik krijg”  zijn de oneliners van een kind dat zijn zin wil doorzetten. Niet van een volwassene die zich bewust is van de tijdelijkheid der dingen. Maak je zelf dus niet afhankelijk van de zekerheden uit je kindertijd –’ik wil’ en ‘ik krijg’– en als ik het niet krijg dan zet ik de hakken in het zand. Dan ga ik huilen, of dreinen, of aandacht vragen totdat ik het weer krijg zoals ik het wil. Net als toen ik toen een baby was en huilde om voedsel. Of toen ik een peuter was en schreeuwde om aandacht. Of wanneer ik als kind mijn speelgoed mij niet liet afpakken. Houd wat je hebt losjes vast en geeft het gerust aan een ander als die het beter kan gebruiken dan jij. Je zult zien. Dat is niet alleen lief. Het doet vaak ook een beetje pijn….groeipijn.

Foto: Seema Krishnakumar