Film | Boyhood

Boyhood is gefilmd over een periode van 12 jaar met dezelfde acteurs. Een film waarin de tijd voorbij glijdt terwijl een moeder, een vader, hun twee kinderen Mason en Samantha en de mensen om hun heen ouder worden.

Let op. Dit verslag bevat spoilers.

De film had een soort rustige cadans en bewoog zich langzaam voort; terwijl ik verwonderd naar de ouder wordende cast en de veranderende wereld om hen heen zat te kijken.

Telkens waren er scenes die me raakten. Zoals de scene waarin de moeder besluit uit haar tweede huwelijk te stappen, omdat haar man steeds meer gaat drinken en gewelddadig wordt. Ze haalt haar kinderen samen met een vriendin uit het huis, maar laat haar stiefkinderen achter.

Samantha stelt haar moeder de terechte vraag waarom ze hen niet meenam. Haar moeder antwoordt dat ze alles en iedereen heeft gebeld; de politie en de kinderbescherming. Maar dat zij -omdat ze geen wettige voogd is van haar stiefkinderen- ze niet mee mag nemen. Samantha vraagt zich daarop af of ze haar stiefzus en stiefbroer ooit weer terug zal zien.

Op het moment dat Mason jarig is komt hij erachter dat zijn vader,  -die inmiddels hertrouwd is- de prachtige oude auto heeft verkocht die hij hem als kind beloofd heeft. Daarentegen krijgt hij van zijn nieuwbakken stiefgrootouders een ‘Red-Letter Bible’, waarin alle uitspraken van Jezus in het rood zijn afgedrukt, en een geweer! Vervolgens maakt hij voor het eerst van zijn leven een kerkdienst mee. Samantha en Mason, die niet religieus zijn opgevoed, maken zich na daarna zorgen over hun vader. Ze vragen zich af hoe groot de kans is dat hij zich ook bezig gaat houden met ‘geloofsdingen’. Niet helemaal onvoorstelbaar.

Ik merk dat in mij steeds de volgende vraag opdringt: wat leren deze kinderen over het leven?

De regisseur laat zien welke veerkracht kinderen hebben. Mason en Samantha kunnen het aan om in de wirwar van de relaties van hun ouders te leven. Ze passen zich telkens weer aan.

De vele verhuizingen en de verschillende partners van hun ouders leren hen dat mensen niet volmaakt zijn. Ze leren ook om te wantrouwen; dat wat eerst leuk lijkt te zijn, kan bedreigend worden. Ze leren dat het leven grillig en oneerlijk kan zijn, maar dat het toch verder gaat. Ergens is de sfeer wat ‘gelaten’. Alsof de regisseur door Samantha en Mason zegt: Het is nou eenmaal zoals het is. De tijd gaat voorbij en jij kunt niet anders dan je daaraan aanpassen.

De regisseur lijkt dat idee tegelijkertijd in twijfel te trekken. Tegen het einde van de film vertrekt Mason naar de universiteit. Samen met drie andere studenten gaat hij eropuit om de zonsondergang in de bergen te zien.

Het laatste shot van de film toont wat iedereen hem heeft verteld toen hij enorm verdrietig was over het verlies van zijn middelbare schoolvriendin… ‘Er staan hordes nieuwe vrouwelijke studenten op je te wachten’.

Mason zit samen met zo’n studente op een steen naar de zonsondergang te kijken. Zij zegt dan: “‘Een moment als dit moet je pakken’, zeggen veel mensen, maar ik geloof dat het andersom is: de momenten pakken ons”. Mason beaamt dit met een mompelend zinnetje over dat ‘nu een moment is’.

Maar wat ik nu zo grappig vind aan die zin, is dat Mason voordat hij ging wandelen een stuk spacecake heeft gegeten. Volgens de studente zou dit precies als ze bij de zonsondergang zijn werken. En dat klopt. Op het moment dat Mason zijn slotzin uitspreekt, is hij hartstikke stoned. Het laatste wat ik zie is de enigszins ongelovige lach van het meisje op zijn gemompel over ‘nu en het moment’. Hoe het echt zit blijft dus een raadsel. En daarmee doet de regisseur recht aan Mason en zijn generatie, die zelf zal moeten ontdekken hoe zij in de tijd staan. Gedeeltelijk bepaald door eerdere generaties maar ook deels door wat zijzelf kiezen.