Met Sinead O’Connor naar de kerk

Sinead O’Connor: een heldin uit mijn verleden. Ze begon haar carrière in de kroeg met het zingen van mooie liedjes. Als mensen niet naar haar luisterden begon ze te schreeuwen. Een gulzige vrouw die gehoord wilde worden. Inmiddels luisteren mensen naar haar. Soms vol woede en ongeloof, soms met respect en bewondering. Ze is een vrouw die hartstochtelijk leeft.

Haar nieuwe nummer ‘Take me to church’ schalt door mijn woonkamer. Het klinkt als een moderne biecht. Ze heeft het gehad met alles wat ze deed. Ze is het spuugzat.

“I don’t wanna love the way I loved before

I don’t want to love that way no more

What have I been writing love songs for?

I don’t wanna write them anymore

I don’t wanna sing from where I sang before

I don’t wanna sing that way no more

What have I been singing love songs for?

I don’t wanna sing them anymore
I don’t wanna be that girl no more…”


Dus naar de kerk. Maar niet naar de kerk die pijn doet..

“…Oh, take me to church

I’ve done so many bad things it hurts

Yeah, take me to church

But not the ones that hurt
’
Cause that ain’t the truth

And that’s not what it’s for..”

Blijkbaar denkt ze bij het woord kerk aan pijn. Volgens mij heeft ze het niet over de pijn die bij het onder ogen komen van jezelf hoort. Maar over het oordeel dat in de kerk soms zo lukraak over een mens wordt uitgesproken. Toch wil ze naar de kerk. Ze wil iets met God. Bij God hoort: je eigenwijze kop buigen en erkennen dat je fouten maakt, rouwen, verliezen en opnieuw beginnen. Verder met je leven maar dan op een andere manier dan daarvoor.

“…I’m gonna sing. Songs of loving and forgiving

Songs of eating and of drinking

Songs of living. Songs of calling in the night

The songs of light, a bolt of light

And, love’s the only love you should advise

Songs of long and spiteful fails

Songs that won’t let you sit still

Songs that’ll mend your broken bones

And don’t leave you alone

So get me down from this here tree

Take the rope from off of me

Sit me on the floor
”I AM”; the only one I should adore.”



De kerk waar Sinead O’Connor over zingt, is een plek waar God mensen omhelst. Een plek waar God mensen aanraakt in hun pijn en hen terugzet om op eigen benen verder te gaan. Het lijkt mij een prachtige plek.