Geen gezeik, iedereen rijk

Waarom ik zo lyrisch ben? Omdat Bill Hybels, de man achter de GLS, de beste sprekers op het podium weet te krijgen. Leiders die niet blijven steken in het delen van managementtrucjes, maar die durven te zeggen waar het echt om gaat. Ook in de kerk.

Wie had bijvoorbeeld gedacht dat U2-zanger Bono zo’n impact zou maken op de kerken wereldwijd? Enkele jaren geleden interviewde Hybels Bono op de GLS. Een van de bezoekers hoorde twee anderen bezoekers op het toilet over het interview napraten. Ze deelden dat zij wat vreemd hadden opgekeken toen zij hoorden dat Bono onderdeel van het programma zou uitmaken.
“Vooraf vroeg ik mij af of Bono wel christen is,”  zo zei de een. “Maar,” zo vervolgde hij, “nu ik hem heb horen spreken, vraag ik mij af of ik wel een christen ben…”

Over leiderschap gesproken. Bono was losgegaan over gerechtigheid. En over de voortrekkersrol die de kerk zou moeten spelen in de strijd tegen onrecht. Geen geneuzel – en ik zeg het even in eigen woorden – over talloze interne kerkelijk kwesties, maar doen waar het als christen werkelijk om gaat: er zijn voor je naaste. Echt verschil maken als kerk. Er werkelijk toe doen.

En gelukkig zijn er voorbeelden van christenen die vooropliepen. Zoals William Wilberforce die de strijd aanging tegen slavernij. Of Martin Luther King jr., die zijn leven gaf om de rassendiscriminatie aan te pakken. Of neem een van mijn persoonlijk helden: Gary Haugen. Hij zag de plaag van geweld waar de armsten onder te lijden hebben en richtte International Justice Mission (IJM) op. De organisatie waar ik nu voor mag werken en die zich – zo durf ik wel te zeggen – bijzonder effectief inzet tegen onder andere moderne slavernij en mensenhandel.

Christenen. Leiders. Mensen met een door God gegeven passie die weten waar het écht om draait en verschil durven te maken.
Of, om het maar in de woorden van Van Kooten en De Bie te zeggen: “Geen gezeik, iedereen rijk.”

Beeld: Michael Reynolds, Martin Luther King, Jr. National Memorial in Washington DC, USA – ANP (2012)