I love Franciscus

Ik groeide op tussen de rivieren, waar de scheiding tussen katholieken en protestanten duidelijk merkbaar was. De verdeling was in mijn geboortedorp eenvoudig: katholiek, protestant of import (niet-gelovig). Ik was deel van het protestante kamp en van uitwisseling met het katholieke was geen sprake. Carnaval, daar deed je beslist niet aan mee: een heidense uitspatting met veel drank waar alleen maar ellende van kwam. Tijdens de cathechisatieles werden we gewaarschuwd voor de paapse mis als ‘vervloekte afgoderij’ en de paus, dat was de antichrist.

 

Pausvirus
Als moeder heb ik inmiddels geleerd dat het vaak niet zoveel zin heeft om je kind vooraf te waarschuwen of dingen te verbieden. Dat wat je wilt voorkomen, wordt juist aantrekkelijk. Je brengt je kinderen op ideeën. 
Waarschijnlijk heb ik dus door mijn uitgesproken dominee een fascinatie ontwikkeld voor de paus. Die stond even onder druk tijdens de wat minder toegankelijke en mediaschuwe Benedictus en alle schandalen van de afgelopen tijd. Maar sinds Franciscus de Italianen op het Sint-Pieterplein begroette met het vriendelijke ‘buona sera’ heb ik het pausvirus weer helemaal te pakken.

Nederigheid
Ik ben niet de enige, merk ik om me heen. Franciscus is ‘in’. Vorig jaar nog riep zelfs het toonaangevende Time Magazine paus Franciscus uit tot persoon van het jaar. Omdat hij ‘nederigheid preekt vanaf de meest verheven troon op aarde’. Die troon is inmiddels wat nederiger geworden. Helemaal in lijn met het gedachtengoed van zijn beroemde naamgever, Franciscus van Assisi, laat hij het pauselijk paleis links liggen, woont hij in een eenvoudig appartement en blijven de met juwelen en goud versierde mijters en mantels in de kast. Franciscus wast de voeten van moslims, vrouwen en gehandicapten. Hij streeft naar een arme kerk in een systeem dat is aangetast door inhaligheid, macht en misbruik.

Geweten
Dat bleek ook weer uit zijn speech voor het Europese Parlement. Franciscus riep op tot een Europa dat niet rond de economie draait, maar rond de heiligheid van de menselijke persoon. Een Europa dat niet toelaat dat de Middellandse Zee een uitgestrekte begraafplaats wordt voor de talloze bootvluchtelingen. Opnieuw gaf de paus een hoorbare stem aan het geweten, zoals Jezus dat ook deed 2000 jaar geleden.

Ik denk weer terug aan die catechisatieles van vroeger en besluit dat ik mijn lesje ‘antichrist’ maar inruil. Voor een lesje nederigheid van Franciscus.

 

Beeld:  L’OSSERVATORE ROMANO – ANP (2014)