Je suis nigérien

Ik zie een mensenmassa. Samengekomen om vrijheid te verheerlijken. Iedereen cijfert zichzelf weg en de menigte is sterk in zijn aantal. Er klinkt gejuich. Als er kernwaarden worden bedreigd, voelt een groep zich sterker dan ooit. Als je opkomt voor je idealen, leef je intenser dan ooit. En ben je met z’n allen één in je overwinning op de vijand.

Ik zie een lijkenmassa. Onschuldige mensen, door toeval bij elkaar gebracht op een markt, ergens onder de Afrikaanse zon. Het ging niet om hun persoon, het ging om hun aantal. Een doodse stilte. Als je leven wordt vernietigd door een terrorist, ben je weerlozer dan ooit. Als je onderdeel bent van een slachtpartij, sterf je genadelozer dan ooit. En ben je met z’n allen één in een kansloze nederlaag.

Ik zie twee kleine meisjes. Geselecteerd op basis van hun lieve ogen en onschuldige uiterlijk. Hun onzichtbaarheid was een vereiste, een groot leger daardoor niet nodig. Er klinkt een doffe knal. Als je tien bent en jezelf gedwongen opblaast, wat is je leven dan waard geweest? Als je onschuldigheid je tot een wapen maakt, heeft de duivel het spelletje op zijn smerigst gespeeld. En ben je met z’n tweeën één in je genadeloze lot.

Beeld: Eric Montfort