Zoek recht…

Het liefst sla ik soms iedereen die geweld pleegt met een knuppel op z’n hoofd.
 En soms is de laatste tijd steeds vaker.

Op het moment dat ik hoor van de aanslag in Parijs bijvoorbeeld. Of wanneer ik het kleine nieuwsberichtje lees dat Boko Haram een compleet dorp heeft uitgemoord. En als ik op mijn werk weer geconfronteerd word met een verhaal van een docent die een meisje van nog geen tien heeft verkracht.
Maar, o nee… Ik ben christelijk opgevoed. Andere wang… Vergeving… Liefde… 
Jezus deed het.
 En dus hoor ik veel om mij heen dat liefde de enige oplossing is.

Het verlangen om naar die knuppel te grijpen, wordt er bij mij alleen maar groter van.
 Stille tocht. Dialoog. Begrip.
Het klinkt allemaal zo lief. Maar er komt maar één woord in mij op: NAÏEF.

De Gandhi-methode werkt nu eenmaal niet altijd.
Maar wat is dan een betere optie? Er toch maar op los slaan?
Ik geloof inderdaad dat er soms geweld gepleegd moet worden om geweld te stoppen. Gelukkig dacht de VS er tijdens WOII ook zo over. Met Hitler en co viel geen fatsoenlijk woord te wisselen.

‘Zoek recht…’ Woorden van de profeet Jesaja.
Maar hoe?
Jesaja gaat verder:
‘Zorg dat er eerlijk rechtgesproken wordt… Geef slechte leiders geen kans… Help weduwen… Bescherm kinderen zonder vader…’

Dit vraagt om meer dan liefde. Dit vraagt op hoger niveau om werkende rechtssystemen. Goede politieke keuzes. Bescherming van de kwetsbaarsten.
Van mijn collega’s in het veld eist het compassie, uithoudingsvermogen, doorzettingsvermogen.
En van mij? Om gebed. Veel gebed. En om een passie om nooit te wennen aan dit geweld en het nooit te accepteren.

Lastig dit. En daarom krijg ik die knuppel maar moeilijk uit m’n hoofd…