50 Shades of Grey zijn geen enkele christelijke #ophef waard

De Bijbel houdt wel van sterke mannen. ’t Is zeker geen mannenboek, integendeel, maar wel degelijk geschreven in tijden en plaatsen met een mannencultuur. Het is dan grappig om te beseffen dat de allersterkste man in die Bijbel het wel spannend vond om door z’n meisje aan het bed vastgebonden te worden. En dat ongehuwd… Daarna naaide ze hem, maar dat bedoel ik niet-erotisch.

Eigenlijk heel gewoon
Hollywood 2015 doet het wat ‘ouderwetser’ qua rolpatronen. Fifty Shades toont ons ‘gewoon’ de sterke man en de onderdanige vrouw. Och ja… Ook in andere opzichten is de film echt een zeer typische romantische comedy. Bleu meisje valt voor de vleiende aandacht van een steenrijke knappe man die haar de wereld (en slaapkamer) laat zien. Romantische vrouw probeert door te dringen tot het hart van een man met ’n moeilijke jeugd die niemand dichtbij laat komen.
In dit geval uit zich dit in gewelddadige seks. Zwepen, klappen, boeien. Hij slaat zijn trauma’s en angsten eruit als dominator. Zij laat de controle los, onderwerpt zich en voelt zich zo veilig in de sterke armen van mr. Grey. Theologisch gezien zou je dat af en toe zelf messiaans van haar kunnen noemen: uit liefde verdraagt Anastacia de zweepslagen van Christians twisted mind.

Vanwaar de ophef?
Goed, twee getroubleerde mensen die een beetje om elkaar heen draaien in een complexe relatie. Hoogstens een cliché en buitengewoon saai. Toch is er weer veel christelijke ophef over deze nieuwe film. Waarom, christenheid? Dit is de meest brave film die ik in tijden heb gezien. Er wordt praktisch geen Bijbels gebod overtreden. Alles wordt openlijk besproken en afgesproken. Niemand liegt. Niemand gaat vreemd. Niemand doodt. Niemand vloekt. Er is niet eens bovengemiddeld veel naakt te zien.

Als er al seksuele grenzen zijn in een monogame relatie, dan zijn die niet in de Bijbel voorgeschreven. Als er grenzen zijn aan het uitbeelden van seks, dan is de Bijbel vrijer dan veel hoeken van het hedendaags christendom. Met z’n erotische poëzie, coïtus interruptus, groepsverkrachtingen en prostitutie. Bijbelverhalen laten zonder filter zien wat de mens zoal probeert om met z’n existentiële crises te dealen. Net als goede (en minder goede) literatuur en films.

Het christendom heeft een seksprobleem
Hoort u christelijke ophef als personages in een film – worstelend met zichzelf, de wereld of de ander – grijpen naar drugs, geld, sport, reizen, relaties, scheiding of roem? Nee. Maar als een Hollywood-koppel loutering vindt door af en toe een zweep op een kont te doen landen, steigeren de christelijke publicisten.

Waarom? Omdat een flink deel van het christendom overspannen en bang met seks omgaat. Net zo obsessief als de ‘gepornoficeerde maatschappij’ waar zij tegen predikt. De christelijke preutsheid is een groter maatschappelijk probleem dan de hype die Fifty Shades heet. En als de maatschappij dan inderdaad wat sexual healing nodig heeft, dan geldt dit nog sterker voor de christenheid.

Dat is een ex cathedra uitspraak van een gereformeerd theoloog.

 

Alain Verheij heeft best spijt van dit idee en was bijna voor het zingen de bioscoop uit gegaan. Niet omdat het zo schokkend was, maar omdat hij een allergie heeft voor brave romcoms.