#JeSuisJesus

Als long-time Twittertheoloog heb ik het niet altijd even makkelijk. Ik ben de laatste jaren op theologisch gebied inhoudelijk aardig verschoven. Daarnaast fungeer ik ook graag als licht hysterische trol op internet. Hulde voor de volgers die deze combinatie nog kunnen trekken. Maar soms lopen de thema’s ook door elkaar, dat is zichtbaar in de volgende anekdote.

Jezus-glossy

Dit is wat er gebeurde: ik was al een aantal dagen ziek thuis toen ik plots verrast werd met nieuws over een #JezusGlossy. Dat was op ’n goeie zaterdagmiddag toch reden om (letterlijk) koortsachtig naar het station te lopen en dit stukje actuele vakliteratuur direct aan te schaffen. Er ontstond zo’n dubieus moment waarop de Twittertrol en de Twittertheoloog elkaar ontmoeten: geintjes over Jezus. En zo werd deze selfie (zie foto) geboren.

alain

Verheffend verhaal

Geen heel verheffend verhaal, gewoon een verveeld ventje met een flauwe selfie. Interessanter werd het toen andere tweeps het idee oppikten en hun versie postten (zie de #JeSuisJesus reeks). Het werd een rage en niemand wist meer hoe het ontstaan was.

Daar kwam mijn collega-blogger Geert de Rade om de hoek kijken. Hij gaf mijn nietszeggende brainwave de hashtag #JeSuisJesus mee. Hij herkende een gemene deler in iedereen die tot dan toe zo’n selfie had gepost:

‘Christenen, voor zover ik ze ken, die ook worstelen met die traditie, maar Jezus wel serieus willen nemen. Net als de redactie van het blad.’

Verder analyseert Geert de hashtag zelf:

Je Suis vertelt wat je herkent in de spiegel, en waarmee je je identificeert. En natuurlijk is niemand Jezus, maar de Jezus van het blad, daar herkennen sommige postmoderne zinzoekers met gevoel voor traditie zich ongetwijfeld in.’

En ineens was die verveelde selfie geen toevalligheid meer, maar symbool voor een bepaalde doelgroep, een gemeenschap van postmoderne Jezusfans.

Narratief

Wat is nu de waarheid over #JeSuisJesus? Zat er vanaf het begin al een serieuze psychologische, sociologische en theologische les in de ‘hype’? We weten het niet, maar mooi klinkt het wel.

Dat is hoe wij ons leven zin en structuur geven. Terwijl de wereld doordraait lijkt de geschiedenis een reeks nietszeggende toevalligheden. Zoals mijn selfie. En misschien is het dat ook wel – maar daar kúnnen we niets mee. En dus vertellen we verhalen. We geven namen (#JeSuisJesus), we creëren community’s rondom die namen en we vertellen een ontstaansgeschiedenis die niet alleen het verleden herschept, maar ook het nu en straks richting geeft.

Blijf vertellen!

Daar ligt de grote kracht van de christelijke traditie. De Bijbel zelf bestaat voor een groot deel uit verhalen die mensen elkaar gingen vertellen – over hun roerige geschiedenis, hun niet stuk te krijgen gemeenschap en hun hoopgevende God. Dat verhaal is een hele beschaving gaan doortrekken en herscheppen – ‘inspireren’ is daarbij een veel te slap woord.

Met veel, veel van die joods-christelijke verhalen wil ik mij graag blijven omringen. Omdat ik in het duister tast over de historische achtergrond van het heelal, van onze cultuur, van mijn leven, maar merk dat er een warm licht op schijnt, hoop gloort, telkens als ik alomvattende verhaal mijn werkelijkheid laat recreëren.