Moderne Psalmen | I’m getting ready

Mensen die op straat lopen en omhoog kijken – door Rowwen Hèze beter omschreven als ‘met de neus omhoog‘ – schijnen gelukkiger door het leven te gaan dan de mensen die al slenterend hun aandacht op de grond houden. Expressief is het een ingetogen, naar binnen gekeerde houding. Je loopt met het hart onder de ziel te piekeren over de problemen die spelen in je leven. Een houding die signalen van buitenaf niet toelaat (je ziet simpelweg de omgeving niet). Mogelijk bewust, omdat je niet wilt dat anderen zich verantwoordelijk zullen voelen voor jouw problemen.

Psalm 119:25
Mijn ziel ligt neergedrukt in het stof,
laat mij leven zoals u hebt beloofd.

Michael Kiwanuka lijkt over het kantelpunt te zingen, wanneer je je hoofd langzaam weer omhoog buigt, na een zware periode te zijn doorgekomen waarbij je niet in staat was de buitenwereld toe te laten. Langzaamaan ontdek je dat juist door je problemen met een ander, met God, te delen, of ze aan anderen toe te vertrouwen, er een last van je schouders afvalt. Het is alsof je ruimte aan jezelf geeft om verder te gaan.

Psalm 119:25  

Leer me de weg van uw regels begrijpen,
en ik zal uw wonderen overdenken.
Mijn ziel schreit van verdriet,
richt mij op zoals u hebt beloofd.