Blij, blij, m’n hartje is zo blij

“Blij, blij, m’n hartje is zo blij. Want Jezus is een vriend van mij.” Als kind heb ik dit lied ongetwijfeld uit volle borst gezongen. Net zoals mijn kinderen nu. Wat ben ik blij dat ik van jongs af aan geleerd heb dat Jezus van mij houdt. Maar eerlijk gezegd, weet ik het – na 38 jaar trouwe kerkgang – nu wel! En toch gaat de gemiddelde preek die ik week in week uit hoor, niet veel verder dan dit kinderliedje.

Laat mij een samenvatting geven van de doorsnee preek die ik – in zowel gereformeerde als evangelische kerken – hoor:

Jezus zag mijn zondig hart, kwam naar deze wereld omdat hij zielsveel van mij houdt, stierf voor mijn zonden en maakt nu de hemel klaar om mij te ontvangen. Samen met velen anderen natuurlijk. Dat dan gelukkig nog wel. En in de tussentijd moet ik de tijd maar uitzitten. Beetje evangeliseren misschien en natuurlijk lief zijn voor de mensen om mij heen. En vooral niet blijven zondigen. Stil, maar wacht maar, alles wordt nieuw.

Kern van het evangelie
Maar is dit echt waar het in ons leven om draait? Is dit de kern van het evangelie? De discussie speelt natuurlijk al een tijdje. Mede door theologen als N.T. Wright ontdekken velen dat er meer is dan dit. Veel meer. En ik hobbel een beetje achter hen aan die mij hierin voorgingen. Het gaat niet zozeer om mij, het gaat om Gods Koninkrijk. En ja, mijn rol hierin. Nu. Niet alleen later als alles nieuw is.

Geen reclame
Soms word ik gevraagd ergens te komen spreken of preken. Of ik een stichtelijk woord willen komen delen ter opbouw van het persoonlijk geloofsleven van de toehoorders. Maar, zo wordt vervolgens uitdrukkelijk gesteld, ik mag geen reclame maken voor de mensenrechtenorganisatie waar ik voor werk. (IJM mensen! IJM!)

Groeien in geloofsleven
Gemiste kans, denk ik vervolgens. Niet dat we niet kunnen groeien in ons persoonlijk geloofsleven zonder betrokken te zijn bij IJM (al helpt het zeker wel!); maar wel omdat we niet zullen uitgroeien boven ‘blij, blij, m’n hartje is zo blij’, als we ons niet diep in ons hart laten raken door het onrecht in de wereld én er mee aan de slag gaan. Of dit nu met IJM is of met welke andere mooie organisatie dan ook.

Hoe kunnen we immers naar een rechtvaardige God toegroeien, als we ons niet druk maken om minderjarige meisjes die worden verhandeld in de seksindustrie, slaven die worden uitgebuit in steengroeven, weduwen die uit hun huis worden gegooid door sterkere buren…?

Lofprijzen met een blij hartje
Als we het houden bij het zingen en lofprijzen met een blij hartje, missen we waar het werkelijk om gaat. Om de essentie. Daarom maak ik graag reclame voor IJM. Niet zozeer voor IJM zelf, maar omdat ik bij mezelf heb gemerkt dat betrokkenheid bij deze organisatie mij helpt mijn blije hartje te laten breken en vervolgens handen en voeten te geven aan de bijbelse opdracht recht te doen. Gods hart brak voor mij, en Hij deed er iets aan. Maar zijn hart breekt zeker ook voor iedereen die groot onrecht wordt aangedaan. Hij vraagt ons hier iets aan te doen. De eerste stap van bekering vraagt om een tweede stap van recht doen. Zonder de vervolgstap staan wij stil. En draait alles om onszelf. Inclusief het Evangelie. Handen in de lucht vanwege ons blije hartje. Zeker. Maar ook handen uit de mouwen, omdat ons hart ook gebroken is bij het zien van onrecht. Aanbidden én aanpakken.

 

Beeld: Ashley Campbell