Soms moet je bijtanken in een rollercoaster van emoties

Ik heb het gevoel dat ik al dagen een soort marathon ren. Van bed-bad-en-brood naar mijn eigen brood op de plank en huishouden dat toch moet worden gedaan. Van de vele verdronken vluchtelingen naar zwemlessen voor mijn jongste. Van een oeverloos ouwehoerend kabinet naar jaloerse roddelruzies van 9-jarigen. Ik bevind me constant ergens tussen deze uitersten.

Rollercoaster van emoties

Ik ga van verdriet over zoveel slachtoffers naar boosheid op een hardvochtige regering, van genieten in de zon naar verbijstering om politieke standpunten.

De rare rollercoaster van emoties doet me heel erg terugdenken aan de dagen die voorafgingen aan de begrafenis van mijn vader. In die week gingen de emoties van links naar rechts. Aan de ene kant was daar het afscheid en het intense verdriet om het verlies van iemand van wie je veel houdt. Aan de andere kant heb ik ook nog nooit zo hard met mijn familie gelachen als toen. Het leek wel alsof de vreugde intenser werd door de aanwezigheid van zo veel verdriet. Het was een soort bijtank-moment om vervolgens je energie weer vol aan het verdriet te kunnen overgeven.

Niet wegstoppen

Ik kan er natuurlijk voor zorgen dat er niet zoveel binnendringt. Dat de pijn me niet raakt. Dat ellende een ver-van-mijn-bed-show blijft. Ontsnappen is niet moeilijk. Zonder Twitter, Facebook en tv kom je een heel eind.

Toch is het wegduwen van ellende ook geen optie. ‘We kunnen emoties niet selectief dempen. Wanneer we de pijnlijke emoties dempen, dempen we ook de positieve’, legt schrijfster Brené Brown uit in haar boek De Moed van Imperfectie. Als je je afschermt voor verdriet, kun je ook geen diepe vreugde meer voelen. Zonder verbondenheid in verdriet ook geen verbondenheid in vreugde.

Verbonden blijven

Dus wil ik blijven voelen dat ik deel ben van een groter geheel. Ik wil weten wat er speelt, zowel op macro- als op microniveau, om maar verbonden te blijven met de ander. En ik wil de momenten dat ik ook daadwerkelijk iets kan doen, niet missen. Gewoon, omdat ik denk dat we hier toch rondlopen om elkaar te helpen. En omdat ik geloof dat die betere wereld toch mogelijk moet zijn.