TINKEBELL: ‘De wereld is een Rubik’s Cube’

‘Ik heb het  minidebat hier op deze website over het al dan niet dichtgooien van Europese grenzen (inderdaad onmogelijk, dus 1-0 voor Antonie to start with) een paar keer opnieuw bekeken en er met wat vrienden over nagepraat op een terras in de zon (de luxe!).

Mensen zijn dingen geworden

Het eerste wat míj opvalt, is de volgende uitspraak van Tijs: “Vanuit zo’n vluchtelingenkamp (in de regio) gaan we netjes verdelen wie waar het beste kan zijn: (..) Moslims brengen we naar moslimlanden, christenen en atheïsten brengen we naar Nederland of andere West-Europese landen waar ze veilig zijn. Wat is het probleem?”
Antonie reageert daar wel op, maar mist het èchte grote probleem, namelijk de woorden ‘gaan we’. Deze woordcombinatie impliceert namelijk dat het volkomen logisch is dat wíj, het rijke Westen, bepaalt wat ‘de minder bedeelden van deze wereld’ moeten doen, waar ze mogen leven en wat überhaupt hun rechten zijn. Met andere woorden: deze ‘minder bedeelden’ zijn niet alleen maar minder bedeeld. Het zijn ook minderwaardige mensen. Het zijn ‘dingen’ (problemen!) geworden waar wij mee moeten dealen. Tijs zegt ook: ‘Als christen hebben wij de taak voor vluchtelingen te zorgen’. Ik zou zeggen: ‘Als mens zijn wij verantwoordelijk voor onze medemens’. Of nog beter, in de woorden van mijn all time favorite Voltaire: ‘With great power comes great responsibility’.

We zijn beesten hier in het Westen

Wat mij brengt bij mijn tweede punt. De Rubik’s Cube. U kent hem wel. De uit kleine blokjes in kleurvakjes bestaande kubus, die wanneer hij eenmaal door elkaar is gehusseld haast onmogelijk weer in elkaar te draaien is. Waarom is het zo moeilijk? Omdat een verschuiving aan één kant direct leidt tot een verschuiving aan de andere vijf zijden van de kubus. Dat is exact hoe de wereld werkt. Wij overconsumeren. Hoe je het ook wendt of keert. De leefstijl die wij er hier op na houden, kon alleen maar ontwikkeld worden door grondstoffen van andere werelddelen te gebruiken. Onderbetaalde werkkrachten op plaatsen waar er slechts keuze is tussen niets of een heel klein beetje. Het ‘verspillen’ van levens door mensen waar we geen verwantschap mee voelen in extreem gevaarlijke situaties te laten werken voor onze luxeproducten.

Wat ik hier opnoem is slechts het topje van de ijsberg. We zijn beesten hier in het Westen als het gaat om ons egocentrisch handelen ten opzichte van de rest van de wereld. Antonie zegt terecht dat er een mondiale ontzettend oneerlijke verdeling van welvaart is. Maar het gaat dus nog veel verder. Er heerst hier een collectieve minachting voor de ánder. En met de ander bedoel ik iedereen buiten onze lands- of in het beste geval onze Europese grenzen.

De wereld is een Rubik’s Cube: alle onderdelen zijn verbonden
De wereld is een Rubik’s Cube. “Moeten we dan even arm worden als zij?”, vraagt Tijs zich af. “Nee, we moeten de rest van de wereld op niveau brengen zodat ze genoeg hebben.” De realiteit ligt daar natuurlijk tussenin: Dáár iets toevoegen, is hier iets wegnemen. Zolang we hier willen vasthouden aan alle rijkdom – ten koste van! – die we verwierven, kan je het vergeten. For real:  stopt de migratie dan? Nee, natuurlijk niet. Zelfs wij uit het overrijke Nederland emigreren de aardbol rond. Zelfs meer dan dat er mensen ons land binnenkomen. Dus de vraag van Tijs: “Wat is het probleem?” lijkt me een goed startpunt voor de oplossing van deze ingewikkelde Rubik’s Cube.’