Over liefde, een escort en alledaagsheid

Ik moest huilen om het verhaal van Bor Verkroost in het AD. Mocht je nog niet over hem hebben gehoord: hij is doodziek. Al vanaf z’n geboorte lijdt hij aan een ziekte waardoor zijn huid beschadigt door aanraking. Operatie na operatie heeft hij gehad. Nu zit hij in de laatste fase van z’n leven, want z’n lichaam zit vol tumoren. Huidkanker, die langzaam het leven in hem wegvreet.

Liefde van een escort
Tot zover al ongelofelijk triest, maar het was vooral de rest van het verhaal dat me raakte en aan het denken zette. Eind 2013 zette Bor zijn euthanasieverklaring op Facebook. Hij was er klaar mee. Tot escort Sarah in zijn leven kwam. Ze was lief voor hem en gaf hem niet alleen seks, maar ook het ‘girlfriend-gevoel’. Opeens was er iemand die Bor begreep, zijn eenzaamheid verjaagde, met wie hij verbondenheid voelde en dát zorgde ervoor dat hij verder wilde leven. Ook al was de seks gekocht, de connectie was echt. Bor, de onaanraakbare, werd geraakt en aangeraakt door Sarah.

Hemel op aarde
Uiteindelijk is dat waar het leven om draait, denk ik. Aangeraakt worden door een ander, je verbonden voelen. Dat is wat je als mens kan motiveren en zelfs je levenslust kan teruggeven. ‘Het punt waarop tijdelijkheid en eeuwigheid elkaar raken’, noemt de Deense filosoof/theoloog Kierkegaard het. Een stukje hemel op aarde. Kierkegaard ziet dat punt overigens niet als een verheven moment. Volgens de filosoof moeten we de liefde zoeken in het alledaagse, in de ‘eenvoudige voortgang van het leven’.

Groots en meeslepend
Het verhaal van Bor en de liefdesopvattingen van Kierkegaard staan haaks op de manier waarop wij de liefde zo graag willen zien. Liefde vinden in een relatie met een escort? Liefde vinden in het alledaagse, in sleur? We willen het graag zo meeslepend, groots en perfect mogelijk. Ergens diep in ons hebben we allemaal nog die herinnering aan dat paradijs waar Adam en Eva in perfectie harmonie met hun omgeving en met elkaar samenleefden. Misschien dat het ooit weer zo wordt. En -ongeduldig als we zijn- misschien dat we zelf alvast een voorschotje op dat paradijs kunnen nemen. Waarom zouden we dan met minder genoegen nemen?
Toch weten we ergens diep vanbinnen wel dat we onszelf voor de gek houden. Dat ultiem maar een beperkte houdbaarheid heeft. Dat zelfs de beste relaties schaduwkanten kennen. Volgens de Ierse theoloog/filosoof Peter Rollins ondermijnt die hang naar perfectie zelfs onze relaties. ‘Het idealiseren van een partner is alsof je iemand photoshopt zodat hij of zij een afspiegeling wordt van jouw ideaal. Het schaadt de ander niet alleen, het staat ook een betekenisvolle, gezonde relatie in de weg.’

De mooiste en liefste
Als het echt zo is dat je liefde kunt vinden in het alledaagse, hoe doe je dat dan? Ik wil de optie van Rollins wel proberen. Hij zegt dat wanneer je uitspreekt dat je iemand de mooiste, liefste, geweldigste, slimste, grappigste, intelligentste vindt, dat dat juist is omdat hij of zij zo eigenzinnig of soms zelfs bizar is. Door die affirmatie (bewust gekozen positieve woorden) uit te spreken, poets je het realistische niet weg. Het is een manier om absolute liefde te vinden in die gewone dingen in hun alledaagsheid. Dat is niet jezelf voor de gek houden, misschien is het geheim wel dat je überhaupt even niet met jezelf bezig bent. Dat je woorden gericht zijn op de ander. Dat je met het uitspreken van woorden als ‘mooiste’ en ‘beste’ de ander ook weer even herinnert aan dat paradijs waar je elkaar kunt vinden en (aan)raken. Zodat je in verbinding verder kunt om de realiteit te trotseren.

Bor maakt ondertussen nog een film. Over liefde, vriendschap en vergankelijkheid. En hij zoekt nog donateurs. Hier vind je er meer over.