Twijfel maar

Vorige week gebeurde er iets bijzonders op onze huisgroep in Spangen. We bespraken Johannes 20, dat is het bijbelgedeelte waarin Tomas zegt dat hij Jezus eerst moet zien en aanraken voordat hij gelooft dat Jezus is opgestaan. Terwijl we dit zo lezen, voel ik ineens een grote opluchting naast mij: ‘Ik ben die Tomas!’ zei ze. Naast mij zit een goede vriendin, ze zegt zelf niet gelovig te zijn, maar ze vindt het wel fijn om te komen. ‘Jullie kunnen wel allerlei mooie praatjes hebben, maar ik wil het eerst zien en dan geloof ik het pas.’

Ongeloof en twijfel
Wat er die avond gebeurde, zette me aan het denken. Ik begon me af te vragen of ik zelf ook niet vaak zoals Tomas ben. Ik ken zeker perioden van ongeloof en twijfel. Dan twijfel ik aan alles wat los en vast zit. Of beter gezegd, ik wil geloven dat het vast zit, maar het voelt ‘los’. ‘Hoe kan een alwetende en goede God de mogelijkheid tot kwaad hebben geschapen? Komt het kwaad uit hem voort?’ of ‘Waarom zou juist het verhaal van Jezus waar zijn?’ Deze vragen houden mij soms nachten wakker, samen met de vragen die daarop volgen: Wat gebeurt er met mij? Begin ik minder te geloven?

Perspectief
Misschien denk je van wel. Achteraf zie ik dat deze perioden juist voor groei hebben gezorgd, de twijfel heeft me geholpen. Juist door het doorleven van de moeilijke vragen die dit leven met zich meebrengt, leer ik steeds meer om vrede en antwoorden te vinden in Gods almacht. Dit is een grote troost juist als het leven moeilijk is. En als mijn sceptische omgeving vragen stelt? Dankzij mijn twijfel weet ik deze in perspectief te plaatsen en vanuit het Evangelie krijg ik handvatten om vol liefde ook scherpe vragen terug te stellen. Mijn geloof zonder twijfel zou zijn als een fiets zonder ketting: ik zou het er druk mee hebben maar toch stil blijven staan.

Waarheidsclaims
Ook in de geschiedenis van de kerk zien we moeite rondom twijfel. Enerzijds gaat een groot deel van de kerk een weg waarop men zeer huiverig is voor twijfel; twijfelen lijkt wel een taboe. Anderzijds is er juist een deel van de kerk waar wordt gehuiverd voor ‘orthodoxe’ waarheidsclaims; hier wordt twijfelen bijna verheven tot geloven. Volgens mij is geen van beide manieren een goede manier om met twijfel om te gaan.

Oprechte twijfel
Ik pleit ervoor om – al twijfelend – samen te proberen in het midden van deze spanning te gaan staan. We hoeven niet bang te zijn voor oprechte twijfel, het hoort bij het leven en het helpt ons verder te groeien in een stukje geestelijke volwassenheid. Anderzijds is twijfel ook niet een doel in zichzelf; we moeten niet blijven hangen in een sceptische houding. Laten we juist dankbaar zijn als we periodes van zekerheid kennen. Jezus zei niet voor niets tegen Tomas: ‘Gelukkig zijn zij die niet zien en toch geloven.’

Even terug naar die goede vriendin die vorige week bij de huisgroep was. In het verhaal van Johannes 20 vertellen de andere leerlingen aan Tomas dat zij de Heer hebben gezien. Tomas geloofde hen niet, maar toch hoorde hij helemaal bij de groep en de volgende samenkomst was hij er gewoon bij. Die goede vriendin van mij, zou ze de volgende keer weer bij de huisgroep zijn? Ik nodig Jezus ook weer uit.


Lees ook:

Beeld: Matthew Wiebe