Mijn God dwingt me tot niets

In één van de reclamespotjes voor de radio waarmee de Remonstranten -mijn kerk- vorig jaar haar vriendenwerfcampange begon, kon het niet duidelijk genoeg gezegd worden: ‘Mijn God dwingt me tot niets. Op zondag ga ik wandelen op het strand, door de week naar een gespreksgroep bij de Remonstranten’. Wie hierover kwaad wil spreken vindt genoeg aanknopingspunten. ‘Mijn God, hoezo mijn God? Is dat niet bij God op schoot zitten?’ Jazeker, misschien is dit wel zo. Maar zou het de vrede niet een beetje dienen als gelovigen wat vaker het woordje ‘mijn’ vooraf laten gaan aan hun spreken over God?

Ook was er kritiek op de strandwandeling. Een kerk hoort toch te wijzen op zondag als de dag des Heren en de kerkgang te stimuleren. Is dit niet het begin van het einde?

Welkom heten
Toch wordt het hier interessant. Marktonderzoek van bureau Motivaction had eerder uitgewezen dat mensen die schoorvoetend de weg naar een kerk weten te vinden, vooral willen praten over hun geloof en daarin volstrekt serieus genomen worden. Daarom moeten we deze mensen meteen welkom heten, maar vooral serieus nemen. Gewoon vanaf dag 1: kom maar op met jouw levenservaring en jouw wijsheid. Misschien kunnen we wel wat van elkaar leren.

Het geloof is geen schreeuw
‘Soms breekt uw licht in mensen door’ is een regel van Huub Oosterhuis uit een van mijn favoriete kerkliederen. Dit is niet exclusief gebonden aan een kerkdienst, wat mij betreft. Je kunt prima op zondag naar het strand gaan en mogelijk dat daar het licht doorbreekt. De Franse filosoof Ricoeur heeft ergens geschreven ‘La foi n’est pas un cri, c’est un intelligence’. Het geloof is geen schreeuw. Het is een inzicht, een wijze van weten of zien. En dat inzicht is niet plaatsgebonden als je het mij vraagt.

Jezus maakte het verhaal urgenter
En toch is inzicht alleen niet genoeg. Bij Jezus blijft het ook niet bij ongearticuleerde kreten of verzuchtingen. Jezus is ook leraar, conferencier bij tijd en wijle en hij spreekt menigten toe zonder te vragen: ‘Wat voel jij dan diep van binnen?’ Jezus maakte het verhaal in ieder geval groter, relevanter, urgenter voor alle mensen. Grenzen doen er dan niet meer toe. De vraag blijft wel: waar en hoe komen we nu tot inzicht? En wie kan er op geloofwaardige wijze nog iets zinvols over zeggen? ‘Mijn God dwingt me tot niets’ is bedoeld om mensen wakker te schudden…..voor die ene strandwandeling.

 

Beeld: Julia Caesar