Ben jij bikiniproof?

Ja, dit is een feminien stukje. Maar, beste mannen, haak nog niet af. Wie weet steek je er iets van op. Laten we ook niet doen alsof mannen nooit onzeker zijn. En stroom je wel over van zelfverzekerdheid, dan helpt dit blogje je misschien om inzicht te krijgen in je partner, vrouw, vriendin of love interest. Of om hem of haar te helpen. Da’s nooit weg, toch?

Ben jij bikiniproof?

Ik haat bikini’s en ik ben niet de enige. Vraag aan een vrouw of ze graag in bikini loopt en ze begint te zuchten (oké, de Doutzens uitgezonderd). Het hele jaar door verhullen we onze buikjes en rolletjes, shapen we onze billen en dijen en pushen we onze borsten: niemand die het in de gaten heeft. Maar dat kan niet in dat nietsverhullende stukje textiel. Onze imperfecties worden letterlijk blootgelegd en vervolgens labelen we onszelf met de sticker ‘Niet goed genoeg’. We voldoen niet aan de zogenaamde norm die we onszelf en elkaar opleggen en we hebben geen lapmiddel meer om het te verhullen of af te zwakken.

Te groot voor wat het is
Dat gevoel van niet goed genoeg zijn, is afschuwelijk. Het ondermijnt het plezier met je kinderen, de intimiteit met je partner, de liefde en waardering voor jezelf. Heb je het eenmaal in je gestel, dan verteert het al het goede en laat het een enorme leegte achter. Wat je man ook zegt, wat je vriendinnen ook roepen, die woorden zijn niet in staat om het zuur in je te stoppen. Het schakelt je gezonde verstand en je altijd zo onverwoestbare optimisme uit. Dat wil je niet, maar het gebeurt. Het wordt groter dan jijzelf en veel te groot voor wat het is.

I know. Ik worstel elk jaar weer. Veroordeel mezelf omdat ik me weer bezighoud met de bijzaken van het leven. Koop de duurste bikini die er is, omdat ik dan het gevoel heb dat die mijn lijf dan nog enigszins flatteert. Lees boeken als ‘De moed van imperfectie’ en geef die door aan vriendinnen.

Lelijkste vrouw op aarde
Naarmate ik ouder word, leer ik meer relativeren en accepteren. Het gevecht blijft, maar het is korter geworden en minder heftig. Ik heb de afgelopen jaren bijgeleerd. Bijvoorbeeld van de TED Talk van Lizzie Velasquez. Ze heeft een syndroom waardoor ze klein is, niet aankomt en blind is aan één oog. Ze staat bekend als ‘De lelijkste vrouw op aarde’. Ondanks alles kiest ze ervoor om met al haar afwijkingen midden in de spotlights te gaan staan. Ze beschrijft hoe ze als kleuter werd aangestaard en uitgescholden door een ander meisje en dacht: 'Wat is zij gemeen. Ik ben het leuke kind en dat mist ze nu.' De focus op het lelijke zorgde ervoor dat het mooie niet meer gezien werd. Lizzie kon dat wel en besloot dat haar uiterlijk niet definieerde wie ze was, ze besloot dat haar innerlijke motivatie, haar doelen in het leven zouden bepalen wie ze zou zijn.

Na het zien van Lizzie moest ik meteen denken aan Henri Nouwen. De succesvolle priester-professor, die worstelde met zijn zelfbeeld en uiteindelijk zijn glansrijke carrière opgaf om in een leefgemeenschap met zwaar lichamelijk gehandicapten te gaan leven. Juist deze mensen, die naar onze maatstaven niets konden presteren, die ver onder de maatschappelijke norm scoorden, gaven hem inzicht in het leven en waren zalf voor zijn gewonde zelfbeeld. In zijn boeken deelde hij zijn worsteling en gaf zijn inzichten mee.

Hij schrijft (Uit: Een Parel in Gods Ogen). ‘Laten we onze gebrokenheid eerlijk onder ogen zien en als iets positiefs aanvaarden. (…) We moeten het aandurven om onze gebrokenheid te accepteren, ermee vertrouwd te raken, vriendschap te sluiten met deze ‘vijand’, ermee op weg te gaan. (…) Neem dagelijks je kruis op, zegt Jezus. Dit is precies waarover we het hier hebben: onze gebrokenheid als iets positiefs ervaren. Jezus zei niet dat ons kruis daarmee goed en begerenswaardig is. Het enige wat hij zei was: ‘Neem het op’. Met andere woorden: accepteer het als iets van jezelf.

Kans op een zegen
Daarmee zijn we er niet. Vervolgens moeten we onze aanvaarde gebrokenheid ‘onder de zegen stellen’. Onze gebrokenheid is vaak zo angstaanjagend omdat we haar onder de vloek stellen. Daardoor ervaren we onze pijn als een bevestiging dat we inderdaad niet deugen. Het is alsof we tegen onszelf zeggen: ‘Ik heb altijd al gedacht dat ik nutteloos en waardeloos ben. Nu me dit overkomt, weet ik het zeker. (…) Maar als we aandachtig blijven luisteren naar de stem die ons geliefden noemt, wordt het mogelijk om onze gebrokenheid niet als een bevestiging van onze zogenoemde waardeloosheid te beleven, maar als een kans om de zegen die op ons rust steeds dieper tot ons te laten doordringen.

Voor mij is die bikini, dat slechte zelfbeeld, onderdeel van het kruis dat ik moet opnemen en moet dragen. Ik doe het, elke dag, de ene keer met iets meer moeite dan de andere. Maar ik kom vooruit. Kom maar op dus, met nog meer zomer. Ik ben bijna bikiniproof…