Een knuffel voor Sepp Blatter, alstublieft

Hoezeer anderen ook mogen twijfelen over mijn christen-zijn, ik ben nog altijd voluit een christen. Ik verbeeld me niet dat ik een profeet of priester ben, maar sluit me vanuit m’n christelijke achtergrond wel graag aan bij diegenen die ik als moderne profeten beschouw.

Net als de profeten van vroeger, uit de Bijbel, roepen die dat het in Godsnaam eerlijker moet op deze wereld. Dat er verdrukten zijn – slaven, weduwen, wezen en vul maar aan – naar wie meer moet worden omgezien. Omdat wat krom is, recht moet worden – dat moet.

Sepp Blatter
Het is daarom dat ik mee juichte toen Sepp Blatter eindelijk afscheid nam als FIFA-baas. Niet nadacht over wat voor corrupte of machteloze opvolger er in zijn plaats zou komen. Een onrechtdoener die zijn troon laat schieten na een regen van kritiek, dat is reden tot feest.

Voorheen had ik nog wel eens een vruchteloos boos blogje over Sepp geschreven. Een net zo vruchteloze petitie gestart, zelfs, want wie kan het aanzien dat we straks in 2022 in een wereldkampioenschap voetbal bekijken dat zich afspeelt in met slavenbloed gebouwde stadions?

Het regende geld
Deze lente maakte Sepp Blatter bekend dat hij niet zou doorgaan als opperbaas van de FIFA. In onze gezegende cultuur van media en boze burgers houden dictators het soms niet vol tot hun dood. Dat is prachtig.

Nu, in de zomer, zit oude Sepp zijn functie uit totdat de club waar hij ooit écht voorzitter van was een nieuwe leider heeft aangesteld. Een tijd van bezinning en vernedering voor de man. Juist op dat moment betreedt een activist een zaaltje en strooit neppe bankbiljetten over zijn hoofd:

 

Medelijden
Toen ik de tweets zag verschijnen was ik blij verheugd. Há, een grote kapitalistische machiavellist die even met een symbolische actie op zijn plek wordt gezet! Totdat de foto’s erbij verschenen. Op elke afbeelding zien we Sepp Blatter met dezelfde uitdrukking. Hij is vermoeid. Hij is ergens waar hij niet wil zijn. Hij is verslagen. Hij is nat gegaan en kan niet wachten tot hij uit zijn miserabele interim-positie wordt verlost.

Hoezeer anderen ook mogen twijfelen over mijn christen-zijn, ik ben nog altijd voluit een christen. Ik verbeeld mij niet dat ik een profeet of priester ben, maar het christendom leert mij genade. Het christendom leert mij nieuw begin. Het christendom leert mij: op een graf moet je niet dansen, maar water gooien zodat er een rijk bloemenperkje op bloeit.

Genade, nu!
Dat is hoe ik Sepp Blatter op deze foto’s zie: als een mens dat symbool stond voor een kwaadaardig imperium, maar nu failliet is gegaan en misschien reflecteert, misschien spijt heeft, maar in elk geval moegestreden is – al is het dan van de verkeerde strijd.

Ik hoop dat er iemand is die een arm om hem heen slaat, hem vertelt dat hij zijn nieuwe levensfase anders vorm kan geven dan de vorige, hem vertelt dat er voor alles vergeving kan zijn. Goedkoop kan die genade allang niet meer zijn, maar waardevol wel – en ik wil haar preken, liever nog dan recht en revolutie, want geen nederlaag, al is het dan die van Sepp, mag het laatste woord hebben.