Hoe de ramadan mij de les leerde

Het begon allemaal met een prachtig plan. Samen met een huisgenootje zat ik tot diep in de nacht te filosoferen over de grote verhalen van onze tijd en kleine gedoetjes van ons menselijke bestaan. Ons gesprek kwam al snel op de ramadan, we wonen namelijk in een wijk waar meer dan de helft van de mensen moslim is. Van het één komt het ander en al snel hadden we besloten om ook aan de ramadan mee te doen. Twee dagen later zou het zover zijn.

Dit hou ik makkelijk vol
En zo moest ik een paar dagen later de wekker extra vroeg zetten om midden in de nacht een paar goed gevulde broodjes gezond, een liter water en twee stroopwafels naar binnen te werken. Na een kort gebedsmoment strompelde ik weer naar mijn bed om de slaap nog even te hervatten. Een niet al te lange tijd later ontwaakte ik opnieuw, de eerste dag van de ramadan was begonnen. Het voelde alsof ik de wereld aankon. Dit hou ik makkelijk vol!

De eerste les
Het bleek moeilijker dan gedacht. De eerste ellende kwam halverwege de middag. Voor mijn afstudeerproject moet ik flink doorwerken en mijn productiviteit nam gedurende de dag exponentieel af. Dit is mijn eerste les dacht ik meteen, de rest van de maand zou ik zoveel mogelijk in de ochtend doen en het overige werk na tien uur in de avond. Aan het eind van de middag moest ik met mijn droge strot gaan repeteren met een band. Om zes uur gingen zij lekker met elkaar chinees zitten eten.

Lijdensweg
Na het repeteren neem ik de trein op weg naar een bruiloft. Er komt een man naast mij zitten die net een heerlijk geurende maaltijd bij de Burger King heeft besteld en deze toegewijd gaat zitten verorberen. Ik kijk toe. Bij de bruiloft aangekomen tref ik mijn huisgenoot aan die de ongeveer dezelfde lijdensweg had doorstaan die dag. We hoeven gelukkig niet lang meer te wachten op de zonsondergang en kunnen als snel alles wat er op het feest te eten valt onze mond in smokkelen.

Eenmaal thuisgekomen eet ik nog een banaan en ga ik naar bed. Niet veel later moet ik er weer uit om me te wijden aan het ochtendgebed.

Chagrijnig en futloos
Op de derde dag heb ik weer een bruiloft. Ik wordt in mijn omgeving continue geconfronteerd met lekker eten. Gedurende de dag voel ik alle levenslust uit mijn lichaam langzaam wegstromen. Ik kan alleen nog maar aan eten denken, om mij heen zijn allemaal mensen die aan het genieten zijn, en ik voel me futloos. Ik probeer gezellig te doen maar eigenlijk ben ik gewoon hartstikke chagrijnig.

Gezamenlijke maaltijd
Toen kwam het. De dag waarop alles anders werd, de vierde dag. Ik moest het zingen begeleiden tijdens de kerkdienst, heerlijk als je een dag niet drinkt. In mijn kerk sluiten we de dienst altijd af met een gezamenlijke maaltijd, verder geen commentaar. ’s Middags ging ik langs bij mij ouders. Daar aangekomen zie ik een gedekte tafel met daarop allerlei lekkers. Nee, de ramadan is voor mij geen pretje.

Ramadan was beknellend
Na een zondagmiddag watertanden kwamen de overpeinzingen. Met vragen als: Waarom doe ik dit eigenlijk? Wat is de zin hiervan? Is het niet heel ondankbaar als ik eten oversla? Er knapte iets, ik kon geen bevredigende antwoorden vinden op de gestelde vragen. De ramadan was een doel op zich geworden, terwijl de insteek juist was om het als middel te zien om vrij van wereldse geneugten op zoek te gaan naar God. De ramadan voelde niet bevrijdend, juist beklemmend. Ik heb me op het verkeerde gericht en daarmee mijn vrijheid verspeeld.

Ouderwets genieten
We gingen weer heerlijk eten, mijn familie zat rondom de tafel. Ik schuif ook aan. De keus om te stoppen met de ramadan is gemaakt. Een beetje beschaamt neem ik de eerste hap, heerlijk. De tweede volgde snel en voor ik het weet zit ik weer ouderwets te genieten van al het goede dat mij wordt toegeworpen.

Overvloed
Nu mijn ramadan experiment een paar dagen geleden is, wordt me langzaam iets duidelijk. Het elke keer heel bewust allerlei lekkernijen afslaan zorgde ervoor dat ik ging zien in welke overvloed ik leef. Langzaam daalt het besef in mij dat het wel heel bizar is dat ik deze rijkdom zo gewoon vind. Ik was me nooit zo bewust van mijn overvloed. Als ik er van een afstandje naar probeer te kijken lijkt het erop dat welvaart zorgt voor een verlangen naar nog meer welvaart. Langzaam begin ik mijzelf af te vragen of ik ooit wel genoeg heb. Ben ik ooit tevreden?

Tevredenheid
De ramadan heeft mij opnieuw geleerd dat onze maatschappij bewust tevreden mensen nodig heeft. Mensen die niet streven naar meer, maar genieten van wat er is en dat samen durven te delen. Graag wil ik zo’n iemand worden. Iemand die vluchtelingen welkom heet of echt zijn best doet om helemaal fairtrade te consumeren. Natuurlijk, ik weet het. In ons systeem is het moeilijk om tegen de stroom in te gaan. Maar vanuit tevredenheid is er misschien wel veel meer mogelijk dan dat we voor mogelijk houden.