De echte drempels van de kerk

Parnassia aan zee. Een strandtent die recent in opspraak kwam nadat haar personeel Pieter Steinz, columnist voor de NRC en ALSpatient, en zijn vrouw van het terras zou hebben gestuurd. De vermeende reden was dat Pieter in zijn rolstoel even op het terras bleef staan zonder iets te bestellen, terwijl zijn vrouw een snelle duik in zee nam. Met interesse heb ik de nieuwsberichten over het voorval gevolgd, het is inmiddels duidelijk dat veel van de ontstane ophef berustte op een misverstand.

Drempelverlagend
Het zette me echter wel aan het denken, want als familielid van een rolstoelgebruiker kan ik legio vergelijkbare voorvallen opnoemen. Regelmatig lijkt het alsof deze meer regel dan uitzondering zijn wanneer je je als rolstoelgebruiker in de samenleving begeeft. De maatschappij wemelt van onbegripvolle ondernemers, verhoogde stoepranden, imposante trappenstelsels en oprijlanen met diep grind waar een rolstoel onvermijdelijk in blijft steken. En helaas is dit in de gemiddelde kerk niet beter geregeld. Het is wat frappant, waar veel kerken menen drempelverlagend bezig te zijn, wordt de groep van rolstoelgebruikers en zijn/haar aanhang vaak over het hoofd gezien.

Geen object
Want wat betreft het verlagen van drempels kan de kerk nog veel leren. Met name gemeenteleden die belast zijn met een logistieke taak wat betreft de kerkelijke diensten lijken maar moeilijk te kunnen begrijpen dat een rolstoel het verlengde is van een persoon die daar van afhankelijk is.

Het doet mij zoveel pijn om te zien hoe rolstoelgebruikers zo even weggereden worden, of een metertje naar rechts gezet worden zonder dat daar soms ook maar een enkel woord bij wordt gesproken. Je gaat een gezond persoon toch ook niet zomaar verplaatsen omdat hij jouw inziens in de weg zit? Een persoon in een rolstoel is geen object of inpasbaar item.

Investeren
Rolstoelgebruikers zijn verder qua zitplaats vaak veroordeeld tot het gangpad waarna daar vervolgens voor het oog van de hele gemeente weer ophef over ontstaat in verband met de brandveiligheid. Niet per sé van de rolstoelafhankelijke persoon zelf lijkt me, die heeft sowieso weinig kans om het er levend van af te brengen in geval van een calamiteit. Want de meeste kerken gaan dus echt niet op een aardse manier investeren in een goed functionerende lift voor rolstoelgebruikers (wát een kleingelovigheid zeg..).

Handicaps
Echt, ik kan het dilemma begrijpen: in het dagelijks leven weet je al nauwelijks waar je moet kijken wanneer je iemand ziet die flink afhankelijk is van een rolstoel. Er op zondag mee geconfronteerd worden op een plek waar je juist wonderen wilt zien is niet zo comfortabel. Maar het is jammer en onnodig dat het tot gevolg heeft dat mensen die rolstoelgebruiker zijn of ‘familie van’ de kerk verlaten. We leven nu eenmaal in een gebroken wereld waar iedereen met zijn eigen handicaps de kerk binnen komt. Of dat nu beperkende denkbeelden, foute keuzes of fysieke handicaps zijn. De één kan niet goed zien en draagt een bril, de ander kan niet goed lopen en gebruikt een rolstoel. Maar laten we ons voornemen om zowel buiten als binnen de kerk te proberen met Jezus’ ogen naar onze gehandicapte medebroeder of zuster te kijken en ook op een praktische manier drempelverlagend te zijn.