Eureka, ik heb de waarheid gevonden – denk ik

Het was even zoeken, ik dacht het nooit te gaan vinden. Maar afgelopen week ben ik op wonderlijke wijze verlicht en ik sta te popelen om mijn ontvangen inzichten met jullie te delen.

Het zit namelijk zo: niemand van jullie weet hoe het echt zit. Wees niet bang, vanaf nu hoeft dat ook niet meer. Mensen zijn allemaal heel verschillend, dat is waarom jullie allemaal met een ander verhaal op te proppen komen (een god, een wetenschappelijke aanname, een filosofie, etc.). Helaas moet ik melden dat al jullie interpretaties subjectief zijn. Geen van alle strookt met de absolute waarheid.

Waarheid claimen?
Toch hecht een ieder van jullie aan zijn eigen gelijk. Een beetje dom, net alsof jij op een objectieve manier naar de wereld kunt kijken en hem zo kan beschrijven als deze werkelijk verschijnt. Geloof je zelf dat jij het bij het rechte eind hebt? Kom op, grote onzin natuurlijk. De waarheid claimen kun je beter maar niet doen, we weten dat de claim meer zegt over degene die claimt dan over de waarheid. Het uiteindelijke wonder is dat jij de wereld ziet zoals jij hem alleen ziet en niet dat jij de wereld ziet zoals hij werkelijk is. De verhalen die jullie vertellen, zijn prachtig hoor, maar maak er geen absolute waarheid van. Dat kun je beter aan mij overlaten, ik ben immers degene met de antwoorden.

Streef niet naar een antwoord
Zet eens een stap buiten de kleine beknellende ruimte van juistheid. Kijk onbevangen naar elkaar, bezie opnieuw de schoonheid van de natuur en kies ervoor om niet meer te streven naar een antwoord. Kijk in de nacht naar de sterren, naar het mysterie, de complexiteit van het oneindige en schreeuw het uit: ‘Wauw! Ik kan er niet achter komen hoe het zit, maar wat is het mooi.’

Dit relaas is in het kort wat ik in mijn omgeving hoor als het om zingeving gaat, de tijdgeest in een notendop. Mijn eerste gevoel vertelt mij dat dit een bevrijdend verhaal is, een alternatief dat enerzijds vaste grond biedt en anderzijds ruimte geeft om te vrij te kunnen denken.

Nog meer beknellend
Helaas, ik liep vast. Waar ik dacht bevrijd te worden van de ‘beknellende ruimte van juistheid’, kreeg ik iets anders. Een nog meer beknellende ruimte van juistheid. Die nieuwe waarheid was – dat niets anders buiten de waarheid dat er geen waarheid meer was- waar kon zijn. Niet gek dat ik alle grond om op te staan verloor. De nieuwe grond werd dat er geen objectieve grond meer bestond. Ik kon er alles mee, dat maakte dat ik er eigenlijk niets mee kon.

Zo kwam ik erachter dat het enige dat dit zo ogenschijnlijk diepe verhaal zegt, is dat het niets zegt. Helaas. Niet diep, maar bodemloos.