God woont niet in een kerkgebouw

‘Ze hebben een kerk gebouwd! Hallelujah!’, schrijft Tinkebell. Niet dat ze zo gelovig is, maar een wankel kerkje in het vluchtelingenkamp The Jungle in Calais is een teken van hoop. In plaats van de wereld te vervloeken omdat ze ongewenst zijn bouwen deze vluchtelingen een kerk.

God woont niet per se in een gebouw.
Als predikant in een gemeente waar mensen steeds minder tijd in het gebouw doorbrengen ben ik daar wel van overtuigd. God woont in onze wereld, daar waar wij de Eeuwige zoeken. Gods betrokkenheid bij ons houdt niet op bij de kerkgang.
De kerk, dat zijn wij samen. Kerk is waar we over God spreken en waar we voor elkaar een plek zijn om te schuilen.

Maar toch.. ik hoor in mijn oren een lied uit het Liedboek:

Dit huis van hout en steen, dat lang
de stormen heeft doorstaan,
waar nog de wolk gebeden hangt
van wie zijn voorgegaan..
(Sytze de Vries)

Pake

Pas geleden overleed plotseling één van de grootvaders van mijn kinderen. Pake noemden ze hem.
De oudste kreeg het bericht terwijl hij vrolijk op vakantie was in Llorett de Mar. Veel feest, veel zon en weinig slaap, dat was de samenvatting van zijn week. Maar toen moest ik hem bellen met het bericht dat zijn pake dood was.
Hij vertelde later dat hij een kerkje had opgezocht. Omdat het daar zo stil was. Daar kon hij een kaars aansteken, huilen en bidden.. En bidden was voor hem: praten met zijn pake, ergens in de buurt van God.

Protest
Pake streed jarenlang voor het behoud van zijn kerk, een monumentaal gebouw uit de jaren ’30 in Leeuwarden. Vasthoudend voortrekker was hij in het protest tegen voorgenomen sluiting. De jongere generaties in de familie zagen hoofdschuddend aan, hoe hij eindeloos veel energie stopte in deze strijd. Waarom zoveel drukte om een kerkgebouw… ik denk dat sommige (klein)kinderen die vraag op de lippen lag.

Ik zal er zijn voor jou
Zijn afscheid was in die kerk, en alle stoelen waren bezet. Kinderen en kleinkinderen droegen de kist en zongen samen op het podium ‘Ik zal er zijn voor jou..’. De oudste kleinzoon vertelde hoe zijn pake met aartsvaderlijke trekken hem een brief schreef waarin hij hem het voorbeeld van Abraham voorhield. ‘Voel je vrij, God gaat met je mee als je trekt naar een andere plek’ schreef hij aan zijn kleinzoon die bepaald geen kerkganger is.
Iemand van de kerkenraad herdacht hem met grote ontroering. ‘Gelukkig heeft hij het besluit dat de kerk definitief open blijft nog mogen meemaken’, zei ze.

Stenen
God woont niet alleen te midden van hout en steen, maar mensen hebben die stenen wel nodig. Als een veilige plek waar tussen de muren ruimte wordt gemaakt. Om stil te kunnen zijn midden in een wereld die vrolijk verder gaat. Om hoop te houden in een wereld die mensen over het hoofd ziet.
God heeft geen kerkgebouw nodig, maar wij wel. Een huis met muren die de hoop beschermen. Een plek waar klinkt dat ‘Ik zal er zijn voor jou’ eeuwig is.