Klootzak, ik wil een baby!

Het is donderdagochtend. Ik zit in mijn tuin de krant te lezen en er loopt een jonge vrouw voorbij. Ik schat een jaar of 25. Ze schreeuwt in haar telefoon: “Klootzak, ik wil een baby… Ik wil een baby’tje!!”

Eerlijk gezegd, alleen al door de toon van haar stem betwijfel ik of het een goed idee is dat deze vrouw moeder wordt van een kind van de man die ze scheldend aan de telefoon heeft. Maar er is nog iets waardoor ik die zin die ik haar hoorde schreeuwen steeds opnieuw in mijn hoofd hoor.

Steriliseren
Het is deze maand twee jaar geleden dat ik me heb laten steriliseren. Ik maakte een film waarin ik onderzoek deed naar ‘het fosfaatprobleem’, een probleem waar je zeer wel mogelijk nog nooit van hebt gehoord. De aanleiding was een doemscenario, geschetst door wetenschapper Wouter de Heij. Hij had me, heel kort samengevat, uitgelegd dat er geen enkel levend iets, plant, dier of mens, kan leven zonder fosfaat. Het is feitelijk net zo onmisbaar voor leven als zuurstof en water. Met als verschil: de beschikbare fosfaatvoorraad is eindig. Fosfaat zit in de grond en wordt opgenomen door planten. Die planten worden weer opgegeten door mens en dier en zo komt het fosfaat ons lichaam binnen.

Volledige kringloop
Echter, vroeger, toen onze ontlasting en die van ons vee weer terug naar het land werd gebracht, werd daarmee ook het fosfaat rondgepompt en creëerden we een volledige kringloop. Sinds de opkomst van de rioolsystemen spoelen we alles rechtstreeks de oceaan in waar de concentratie zo laag is dat we het er niet meer uit kunnen halen. Gevolg: We halen ons fosfaat nu voornamelijk uit mijnen en verwerken dit in kunstmest. Maar die mijnen, die raken dus leeg..

Prognoses
De prognoses daarvoor liegen er niet om. Er zijn wetenschappers die zeggen dat we nog voor zo’n 20 jaar beschikbaar fosfaat hebben. Populairder zijn de voorspellingen van nog rond de 100 jaar. Variabelen hierin zijn afhankelijk van of er misschien nog nieuwe mijnen worden gevonden maar belangrijker: Gaan we fosfaat terugwinnen in plaats van de oceaan inspoelen? Onbetwistbaar is het gegeven dat het beschikbaar fosfaat hoe dan ook eindig is.

Onrust
Toen Wouter de Heij mij dit verhaal vertelde legde hij uit hoe het fosfaat langzaam schaarser zal worden waardoor voedselprijzen gaan stijgen. wij, hier in Nederland kunnen dat nog wel een tijdje handelen, we behoren immers tot de rijksten der aarde en dat geldt zèlfs voor de allerarmsten in ons land. Maar in grote delen van de wereld kunnen mensen nú hun brood al bijna niet betalen. De gevolgen van steeds hogere voedselprijzen, verdubbelingen, zijn catastrofaal. Er zal een enorme onrust ontstaan.

Tegelijkertijd stijgt de wereldbevolking. Iets meer dan een eeuw geleden waren we met 1 miljard mensen. In ruim honderd jaar zijn we gegroeid naar 7,4 miljard mensen. In het jaar 2050 halen we de 9 miljard en rond 2100 lijkt de teller op 11 miljard te zullen staan.

Probleem
In de film die ik maakte interviewde ik wetenschappers, politici en grondstof experts over dit probleem. Klopte dit verhaal? En was er werkelijk niets aan te doen? Het antwoord was: Ja, dit verhaal klopt. En ja, er is wel het een en ander aan te doen om dit probleem uit te stellen, maar op dit moment staat fosfaat nog nergens, in geen enkel land op de politieke agenda. Waarom? Omdat het een ‘lange termijn probleem’ is. Het gaat nog zeker 10 jaar duren voor we hier iets van gaan merken en politiek is nu eenmaal een ‘kortetermijnsding’. Steeds vier jaar en dan zijn er verkiezingen. En problemen met doemscenario’s doen het niet lekker bij de kiezers.

Welvaart
Tegelijk mèt de groei van de wereldbevolking gaan we ook steeds meer consumeren per persoon. Een Nederlander bijvoorbeeld, consumeert nu zo’n 6 tot 10 keer meer dan een Indiër of een Afrikaan. En dat gaat veranderen. Door de groei in welvaart wereldwijd, die enerzijds absoluut aan te moedigen is, gaan we tegelijkertijd in sneltreinvaart door onze grondstoffen.

De uiterste consequentie  in de komende eeuw is grote onrust. Enorme voedseltekorten. Mensenstromen die zich verplaatsen op zoek naar basisvoorzieningen. De vluchtelingenaantallen waar we ons nu druk om maken zijn slechts een peulenschil in vergelijking tot wat de wereld te wachten staat.

Save our children
En dan heb ik het nog niet eens over de bijkomende consequenties van klimaatproblematiek: Stijging van temperaturen en zeespiegel.

In mijn film, met de titel SAVE OUR CHILDREN, heb ik deze uiterste consequentie willen tonen door hem zelf te aanvaarden. Ik heb mezelf laten steriliseren. Omdat er geen plaats is. Geen toekomst is voor de komende generatie. Niet zoals wij van deze aarde mogen genieten.

Ik kan een kind niet op laten groeien in een wereld met zulke enorme tekorten. En het is onverantwoord om, wanneer ik de keuze heb, de wereld op te zadelen met nóg een mens.

Fantastisch
Mijn film heeft impact gehad. Grote. Zes dagen na de première is het fosfaatprobleem uitvoerig besproken in de Tweede Kamer. Anderhalf jaar later is het beleid veranderd: We gaan dierlijke fosfaten herwinnen en hergebruiken in Nederland. En er wordt steeds meer gedaan om grondstoffen uit rioolwater te halen. Hoewel hiermee het fosfaatprobleem echt nog lang niet is opgelost of ver genoeg uitgesteld: Dit is Fantastisch!

Fucking egoïstisch
Maar wanneer ik zoiets hoor: “Klootzak, ik wil een baby… Ik wil een baby’tje!!” Dan breekt er wel een beetje iets. Bij mij. Ja, klotewereld, dat wil ik ook wel. Maar hoe fucking egoïstisch zou dat zijn? En wie ben jij, langslopende, scheldende vrouw, om zómaar, zonder je af te vragen wat de consequenties zijn, een baby te eisen, van een klootzak nog wel. Binnen mijn gehoorveld. Precies deze maand. Twee jaar na dato.

 

Klik hier om de film SAVE OUR CHILDREN gratis te bekijken.