Moderne Psalmen | De magie van de liefde

Psalm 147
Zijn inzicht is niet te meten,
De Heer richt de vernederden op

Wanneer ik luister naar dit liedje, moet ik altijd denken aan de openingsscène van Terrence Malicks film The tree of life. Dat opent bombastisch in de kraamkamer van het universum waar een melkwegstelsel ontstaat. Liefde op een wolk, als een trotse moeder op hetgeen haar te wachten staat: nieuw leven.

Zing voor onze God een lied bij de lier,
voor hem die de hemel met wolken bedekt,
die de aarde met regen doordrenkt,

Zoals de film vervolgens gaat over het verliezen van de onschuld en het trachten te hervinden daarvan; zo vervolgt Placebo na deze openingstrack alle facetten van de liefdesrelatie op hun gelijknamige album. Ik zal het maar verklappen, dat eindigt in mineur. Hoop is vervlogen, beloftes zijn doorgeprikt, dromen aan stukken gescheurd. Je kunt in een relatie dingen van een ander, en bovenal van jezelf ontdekken die onverenigbaar lijken met hoe je zou willen zijn.

Hij geneest wie gebroken zijn
en verzorgt hun diepe wonden.

Als je op dat punt bent aanbeland, die zonde met je meetorst, kun je je afvragen of je die ballast ooit nog van je af kunt schudden. En dan is daar het magische van de liefde. Totaal onverwacht kun je geraakt overmand worden door de onschuld ervan. De ogen van een pasgeboren kind, het ruisen van de wind. Je ademt in, teugen vol nieuw leven. Ja! Liefde. Altijd weer de liefde, het begin van alles.

Het is alsof de cd opnieuw begint te spelen, de uitkomst opnieuw ongewis. Maar ditmaal met het vertrouwen dat liefde onuitputtelijk is.

Hij zendt zijn woord en alles smelt,
hij stuurt zijn adem, de wateren stromen.