Oosterse meditatie heel christelijk?

Ik zit op een yogamatje ‘ohmmm’ te zingen. Ik had geen crop top aan moeten doen. Maar ter verdediging, ik had hier dan ook niet lang over nagedacht. In een spontane bui had ik besloten naar een yoga evenement van een studentenvereniging te gaan. Voordat ik het doorhad bevond ik me opeens in een mantra meditatie van de Hare Krishna society.

Goed of fout
Een eclectische mix van mensen in wijde jurken en broeken speelt gelukzalig op trommeltjes en Indiase gitaren. De voorzanger, kaal op één klein staartje na, herhaalt de zin die we nu al twintig minuten zingen. De zin, zo heb ik uitgelegd gekregen, is gericht op het kalmeren van het verstand. Ironisch, want de muziek geeft me alleen maar meer stof tot nadenken. Omringt door mensen die totale rust en zen gevonden hebben, worstel ik met mezelf en mijn ongemakkelijkheid. Het voelt niet alsof ik als christen fout bezig ben door hier deel aan te nemen. Maar toch voelt het feit dat het ‘niet fout voelt’ ergens fout. Is dat het restje ‘evangelisch-heid’ in mij? Of is het mijn intuïtieve goed/fout gevoel dat mij uit het evangelische christendom geleid heeft?

OHMM… Brein stop met denken. OHMMM… ik zing ‘ohmmm’, oh help. Wat doe ik hier?


Rijke traditie

Doe ik hier goed aan? Doe ik er verkeerd aan door mezelf dat af te vragen? Ben ik christelijk superieur aan het zijn? Dat maakt me dan ook weer meteen hypocriet… Probeer je innerlijke rust te vinden, vind je alleen meer stof om jezelf mee om de oren te slaan. Het ergste is: de meditatie spreekt me aan. Hier zit ik al een halfuur lang dezelfde klanken op dezelfde noten te zingen. Ik, die al haar levenshoop verloor op het moment dat ‘Halleluja Jezus is mijn hoop en leven’ voor de vierde keer ingezet werd. Het doet me realiseren dat ik mijn probleem met het christelijk geloof eigenlijk gewoon aan het ontlopen ben, door de oosterse spiritualiteit als iets anders te zien. Terwijl het christelijke geloof ook een rijke traditie aan spiritualiteit en meditatie heeft.

Niet christelijk?
Hier zit ik, omdat het anders is en anders ‘in’ is. Met mijn aanwezigheid bevestig ik het ongegronde idee dat spiritualiteit alleen exotisch en oosters kan zijn. Het idee waar ik zo tegen ben. Of zit ik hier, juist omdat ik daar tegen ben en ik deze spiritualiteit juist verchristelijk door hier te zijn? Hmmm… Ohmm…. Ben ik te hard voor mezelf? Is dat niet het hele punt van deze meditatie? Dat ik mezelf leer accepteren zoals ik ben? Is dat niet juist christelijk? Mijzelf liefhebben zodat ik anderen lief kan hebben als mezelf? Brein. Stop. Nu. OHMMM!

Vaste grond
Na de meditatie krijgen we een bladerbord veganistisch eten voorgeschoteld. Het bord, zo vertelt de voorzanger me, wordt in India na het eten aan de koeien gevoerd. Geïnteresseerd knik ik, terwijl ik denk aan de hamburger die thuis op me staat te wachten. Ik kan niet winnen. Ik wil niet vastzitten in mijn eigen vormpjes, maar als bezoeker hoor je er nooit echt bij. Waar is je vaste grond en grensgebied als rondtrekker? Hoe kan je een authentiek zijn en tegelijkertijd een flexibele identiteit hebben? Rust heb ik niet niet gevonden, maar aan de positieve kant, ik kan de grond wel weer aanraken.

 

Beeld: Moyan Brenn