Sla je Bijbelstudie effe over en lijd eens dorst op vakantie

De metro is defect, maar uw favoriete theoloog weet zelf de weg wel door Rome. Ik loop op slippertjes en met m’n koffer van het treinstation naar het hotel. Besluit de toeristische route te pakken door de eeuwige 40 graden Celcius-stad want ’t is toch zonde om niet alle high lights aan te doen in m’n eerste anderhalf uur.

Na die anderhalf uur, als ik nog een kwartiertje moet, heb ik een zwak moment en natuurlijk slaat dan de boze verleider toe. Een man bij een obscuur kraampje biedt mij een klein blikje frisdrank aan voor een euro of vijf. Ik betaal de woekerprijs rücksichtlos, klok het weg en hoor nog net hoe de klant na mij er wél een paar euro afpraat. Genaaid voel ik mij niet, want ik bedenk gniffelend dat ik ook twintig euro voor datzelfde blikje zou hebben neergeteld.

Dorst, dorst, dorst

Dat is dorst. Dat is smachten: bereid zijn welke prijs dan ook te betalen om nú vocht binnen te krijgen. Ook al is het een vies drankje, al is het een kleine, lauwe hoeveelheid. Die dagen, in de stad van Colosseum en Forum Romanum, die in de Romeinse zon fungeren als levensgrote braadpannen voor knettergekke toeristen, zal ik nog vaak een exorbitant bedrag betalen voor ’n bodempje drinken. Een beetje theoloog gelooft in oneindige genade en maakt dezelfde fout moeiteloos 7 maal 70 maal.

Dat is dorst, en is er ook maar één andere situatie te bedenken waarin wij Hollanders dat nog écht hebben? Ik denk het niet. We hebben overal kranen, leven vaak binnen, hebben een winkel op elke straathoek en een voorraad hervulbare flesjes in onze kast staan. Meer nog: we hebben simpelweg nooit zoveel hitte en zon als onze vakantiebestemmingen.

Begrijp de Bijbel beter, lijd dorst

Mijn dorst in Rome, die me niet toestaat om waar dan ook aan te denken behalve het tegen elke prijs te verwerven blikje frisdrank, doet me aan de Bijbel denken. Ik voel me eindelijk een beetje als het hijgend hert, der jacht ontkomen dat schreeuwt naar ’t genot van frisse waterstromen uit de Psalm.

De situatie van de Bijbelschrijvers was er één waar dorst nog een dagelijkse realiteit kon zijn. Zoek eens op ‘dorst‘ in de Bijbel en ontdek wat een basismotief en -metafoor dat was voor de schrijvers van ons Heilige Boek. Een kernthema dat taal en handeling van de Israëlieten stuurde en waarvan wij nu totaal vervreemd zijn. Behalve op vakantie.

Durf je?

Loop eens een dag door je hete zomerbestemming en voel wat het Bijbelse begrip ‘dagreis’ betekent. Ga eens op pad zonder flesjes water en ervaar wat de Bijbelse schrijvers en personages bedoelden als ze het hadden over of handelden uit ‘dorst’.

Want neem je de Bijbel serieus, dan wil je vast weten hoe het voelt als een volk door een woestijn moet zwerven en geen water in de buurt heeft. Dan wil je vast snappen waarom David zoveel risico nam voor ’n slokje water. Wat het is, een ziel die naar God dorst. Wat het betekent als iemand beweert water te hebben dat de dorst voor altijd lest. Om nog maar te zwijgen van één van Jezus’ laatste daden: het vragen om ’n slokje zure wijn van een spons.

Als jij deze zomer in een warm land gaat sjokken krijg je de voor een Westerling unieke kans om even in verbinding te komen met een vergeten fenomeen dat de Bijbel doortrekt. Pleur die vijf euro weg aan een laf blikje siroop en voel je een Psalmschrijver!