Misschien is er wel niets romantisch aan die #clubvan27 #Amy

‘De vossen hebben holen en de vogels hebben nesten, maar de Mensenzoon kan zijn hoofd nergens te ruste leggen.’ – Jezus

Ik word in januari 27 en brainstorm met m’n redactrice. Het lijkt zo’n goed idee: een blogserie over de Club van 27. Een plan dat nog actueler en hipper wordt door de nieuwe documentaire over Amy Winehouse. Dit gaat een bescheiden hitserie worden.

Amy, de film
Na een productieve kijksessie bij de recente documentaire over Kurt Cobain ga ik vol goede moed naar Amy kijken. Om te zien welke cathartische ellende de artieste heeft meegemaakt die mij kan inspireren tot een fascinerend inzicht, een intrigerend blogje.

Het valt tegen. Ik vind Amy alleen maar zielig, en aan de twitters te lezen vindt iedere kijker dat: Amy Winehouse is niets dan tragiek. Een getalenteerd meisje dat ten onder gaat aan de roem, de gedoemde relatie tot mannen en drugs waar veel van haar liedjes over gaan. Haar vadercomplex met papa Mitch, die in haar jeugd het gezin verliet en tijdens haar zangcarrière haar manager was.

Zeroes
In dit millennium leggen we alles vast. Waar Jimi, Janis, Jim en zelfs Kurt in de mysterieuze en dus mateloos aantrekkelijke nevelen gehuld blijven, werd elke zucht van Amy Winehouse gedocumenteerd. Dat haalt de mythologie uit de Club van 27.

We zien een meisje uit een gebroken gezin. We zien een meisje met boulimia. We zien een zangeres die haar huis niet kan verlaten zonder flits op flits in haar gezicht te krijgen van de grenzeloze paparazzi waar wij allen mede verantwoordelijk voor zijn. Die aangemoedigd door haar nieuw gevonden liefde haar heil zoekt in drugs omdat verdoving noch extase op een andere manier te bereiken zijn in haar staat. En eraan sterft.

GeborgenheidHet doet me denken aan een gesprek met de jong wijze medezinvloeder Arte Havenaar. Toen ik hem tijdens een autorit vroeg of hij nog tips had voor een nieuw te starten Rotterdams stadsklooster zei hij nuchter:

Ach, we zijn allemaal op zoek naar een beetje warmte en geborgenheid.

Hij heeft gelijk. God, geef de Amy’s van de volgende generatie een beetje warmte en geborgenheid. Dan maar iets minder roem. Geef hen de plaats om hun hoofd te ruste te leggen, die Jezus en zijn lotgenoten van de club van 27 ontzegd werd – wat velen van hen, zo niet allen, het leven kostte.

Tot slot

They tried to make me go to rehab, and I said: no, no, no.

Had toch yes, yes, yes gezegd, lieve Amy, en wat poppy, toppy en/of floppy vervolgalbums opgenomen. Of helemaal niets. Ook goed. Had vrede gesloten met jezelf, de wereld, je jeugd, en was gewoon lekker blijven leven.

Ik ben dankbaar voor de Amy docu, omdat hij zo genadeloos laat zien dat de Club van 27 misschien wel geen artistieke romantiek maar eerder humane tragiek is. Na het verlaten van de bioscoop overweeg ik even om de hele blogserie te annuleren. Maar daar zijn Jim, Janis, Jimi te intrigerend voor en ik kan het, God vergeve, toch weer niet laten. Tot volgende maand!

 

Foto: Amy door street artist Pegasus