Pleidooi van een bedrogen vrouw

Afgelopen zondag werd in mijn kerk het hackschandaal rond de vreemgangersite Ashley Madison aangehaald. ‘Heer, wilt u ons helpen om de verleidingen van dat soort sites te weerstaan’, bad degene die de dienst leidde.
Terwijl hij die woorden uitsprak, kon ik alleen maar denken aan al die vrouwen die zich op dit moment -tot op de grond vernederd- afvragen hoe het verder moet met hun leven, hun huwelijk, hun gezin. Ik zag de kinderen voor me, wiens schijnbaar veilige thuishaven opeens een plek van verdriet, verwijt en onzekerheid was geworden. In mijn gedachten kwamen ook de mannen, wanhopig van verdriet over de schade die ze hun vrouw, hun gezin en hun omgeving hadden toegebracht door deze keuze. Sommigen zagen geen andere uitweg meer dan de dood. Eigen schuld, dikke bult? Ik hou het liever bij Kyrie eleison: Heer ontferm u.

Drijfzand
Ik spreek deze woorden uit als vrouw die bedrogen werd. Mijn toenmalige man had daar overigens geen vreemdgangersite voor nodig. Ik wist niet dat bedrog, vreemdgaan zo diep ingrijpen in je leven. Mijn zorgvuldig opgebouwde, stabiele leven bleek op drijfzand te staan. In een half uur was het compleet verdwenen. Al heel snel bleek er geen toekomst meer voor ons huwelijk.

Ik had er opeens een vrachtwagenlading aan zorgen bij: over financiën, huisvesting en vooral over de kinderen. Nooit meer een vader en moeder tegelijkertijd in huis. Lege bedjes op de avonden dat ze bij hun vader waren. Het overweldigende gevoel dat ik als moeder en ook als partner had gefaald. En ik moest er alleen doorheen. Ik was m’n maatje kwijt, m’n sparringpartner, degene rondom wie al mijn gevoelens zich hadden geconcentreerd. Ik was mezelf kwijt.

Schandpaal
Natuurlijk was ik woedend over wat er in mijn leven gebeurde. Machteloos boos omdat mijn man niet meer voor mij koos, voor ons huwelijk, voor ons gezin. Ik heb hem in het begin heel veel slechte dingen toegewenst. Ik had hem graag aan de publieke schandpaal á la Ashley Madison genageld zodat iedereen zou zien wat hij mij en ons gezin had aangedaan. Zijn verdiende loon.

Maar toen het daadwerkelijk slechter met hem leek te gaan, kwam ik erachter dat het mij verre van een goed gevoel gaf. Was dit dan rechtvaardigheid?

Ik besloot dat ik een andere levenshouding wilde. Geen wraakzuchtige, maar een vergevingsgezinde. Vergeven; teruggeven van dat wat je vasthoudt. Het teruggeven van verdriet, teleurstelling, pijn aan mijn ex-man, aan God. Geen kwaad met kwaad vergelden, maar het kwaad stoppen om te leven vanuit de rust en vrede die daaruit volgt. De vrede die alle verstand te boven gaat, waarover de Bijbel het heeft.

Monnik Anselm Grün verwoordt het in zijn Boek van Levenskunst zo: ‘Zolang ik niet kan vergeven, ben ik gebonden aan de ander. Vergeving bevrijdt mij. (…) Door te vergeven word je innerlijk sterker, consistenter en onafhankelijker.’

Barmhartigheid tonen
Ik ben nu een paar jaar verder en kan oprecht zeggen dat die houding me inderdaad sterker heeft gemaakt en de rust en vrede heeft gegeven waar ik zo naar op zoek was. Dat had de schandpaal van vergelding me nooit kunnen bieden. ‘Wie de ander streng behandelt, doet zichzelf pijn’, zegt Grün een hoofdstuk verderop. ‘Wanneer ik iemand toeschreeuw, kwets ik mijzelf.’

Van mij dus geen boze verwijten, of het toejuichen van eenzelfde hack van het in ons land bekende Second Love. Liever leef ik mee en heb ik mededogen, toon ik barmhartigheid. Aan mede-bedrogenen én vreemdgangers. Omdat ik oprecht geloof dat dat mijzelf, maar ook de mensen om mij heen goed doet. Elk mens maakt z’n misstappen. En voor elk mens is er vergeving, genade en barmhartigheid.

Help me, mijn God
Nooit komt meer goed wat is gebeurd.
Wat ik heb gedaan, is niet goed te maken.
Ik weet niet hoe het verder zou moeten
en dat is allemaal mijn schuld.

Help me, mijn God
Schaaf me schoon met schuurpapier.
Help mijn vuiligheid wit te wassen
om mij helemaal heel te maken,
zo, dat barsten niet meer te zien zijn.

Help me, mijn God.
Geef mij weer een heldere ziel
en ik heb niet van u terug.

(Fragment uit een gedicht over psalm 51 uit de bundel Met open ogen van Karel Eykman, uitgeverij De Fontein)

 


 

Sarah Jansen is een pseudoniem vanwege privacyredenen. Haar echte naam is bij de redactie bekend.

 

Beeld: ANP (2014) Rens Koole