Zonder een greintje interesse hoef ik je God niet…

Soms vertel ik anderen iets over mijn zoektocht met God. Ik heb mijn zin nog niet klaar of ik krijg al een ongevraagd antwoord: ik geloof dat God zo en zo in elkaar zit. Weg gesprek.

Onvoorwaardelijk
Dat vind ik jammer. Want ik leer het meeste als mijn gesprekspartner een soort spiegel is. Een spiegel die me vraagt waarom ik geloof zoals ik doe, hoe ik dat handen en voeten geef en die niet meteen zijn/haar eigen achtergrond of frustratie in het gesprek legt. Andersom wil ik dat ook graag bij een ander doen, zodat er een echt gesprek ontstaat. Ik wil mensen bevragen zonder het onderliggende oordeel ‘zo zou het eigenlijk moeten’. Ik wil steeds beter onvoorwaardelijk kunnen luisteren.
Maar het gaat verder. Het gaat me om onvoorwaardelijk interesse in elkaar hebben.

Meningenspel
AIs die interesse er niet is, dan ontstaat er een kansloze impasse als je wilt praten over geloof. Het loopt vaak uit in een meningenspel. Het is belangrijk om een eigen mening te hebben, misschien is het wel de basis. Maar mijn mening tegenover de jouwe brengt niet zoveel.

Ik moest hieraan denken na het lezen van het portret van de joodse kunstschilder Marc de Klijn, een christen, in opinieblad de Nieuwe Koers. Hij vertelde daarin dat hij vroeger een gefrustreerd man was. Vriendelijk vanbuiten, maar vanbinnen woest op alles en iedereen.

Jaloers
Op een dag ging hij naar de christelijke gemeenschap l’Abri in Zwitserland. Daar ontmoette hij de oprichter: theoloog/filosoof Francis Schaeffer. Het viel hem op hoe christenen daar onvoorwaardelijk geïnteresseerd in hem waren. Schaeffer en de mensen daar wisten De Klijn jaloers te maken. Hun overtuiging en openheid legden in hem de kiem voor een open zoektocht naar God.

Het verhaal sluit aan bij een voormalig mentor van mij die Schaeffer jaren geleden ontmoette op een congres. Ze hadden een diepgaand persoonlijk gesprek. Een aantal jaren later ontmoetten ze elkaar toevallig weer. Schaeffer wist nog precies wie hij was en vroeg tot in detail hoe het met zijn persoonlijke zaken was afgelopen. Dit maakte grote indruk op hem.

 Niet vooruit
We kunnen te vast zitten in ons eigen geloof of ongeloof, onze godsbeelden. Daardoor kunnen we elkaar niet vooruit helpen in onze zoektocht naar God.

Jezus zelf laat zien hoe het wel moet. Na zijn opstanding ontmoet hij twee teleurgestelde discipelen op weg naar Emmaüs. Jezus komt niet plotseling tevoorschijn en vertelt hen even wat er gebeurd is. Nee, hij wandelt een stuk met hen mee en stelt ze vragen. Wat is er dan gebeurd waar jullie zo teleurgesteld over zijn, vraagt hij.

Onvoorwaardelijke interesse in de ander kan hét medicijn zijn om de impasse te doorbreken. Of jezelf opzij zetten. Zoals frère Roger van Taizé zegt: beter begrijpen dan begrepen worden.