Lekker aanmodderen, daar is niks mis mee

Met een paar vrienden ben ik een aantal maanden geleden in een avontuur gestapt: Het Spangenhuis. Een plek waar jonge mensen wonen en samen op hun eigen manier iets voor de buurt betekenen. Maar nog voordat we konden beginnen aan onze grote plannen en mooi geformuleerde doelen, liepen we al aan tegen teamwerk-strubbelingen: frustraties rondom de corvee, verschillende prioriteiten, overvolle agenda’s, etc. We kwamen er samen uit, maar het kostte wel energie. Hoe lastig is het om je eerste enthousiasme vast te houden en niet verzanden in allerlei gedoe.

Kleurige tuin
Een paar weken geleden sprak ik iemand die mij vertelde hoe ze met dit soort akkefietjes had leren omgaan. Het hielp haar om de plek waar ze leefde te zien als een tuin, een mooi geheel van allerlei kleuren en vormen. Een plek waar bomen, planten en bloemen op hun eigen manier wortelen, groeien en bloeien. Er zijn tijden dat je daar heel weinig van ziet, maar ondergronds maken bloemen en planten zich klaar voor de lente. Soms komen ze inderdaad uit, soms niet. Soms is er een rijke oogst, soms niet.

Zeuren over viezigheid
Toen ze dat beeld schetste, moest ik denken aan de vele zaterdagen die ik met mijn ouders in de tuin spendeerde. Het zaaien van gras, het snoeien van de haag, alle planten water geven en het leukst van alles: het plukken van de appels. Als ik eraan terugdenk krijg ik er een heerlijk gevoel bij. Niet helemaal terecht, want als je het aan mijn moeder zou vragen zou ze zeggen dat ik het tuinieren vreselijk vond. Ik zeurde vaak over de hitte, of juist over de kou, de viezigheid of simpelweg omdat er iets niet lukte. Vaak was het gewoon aanmodderen.

Eigen plan
Dat beeld van die tuin helpt me om te beseffen dat ik het niet altijd voor het zeggen heb. Soms moet ik stoppen met snoeien omdat het begint te regenen. Soms is juist een ongeplande middag ideaal om appels te plukken. Zo is het in het Spangenhuis ook. De ene week hebben we een leuke activiteit opgezet en breken de kinderen de tent af. De andere week ga je even met een bal naar buiten en heb je zomaar een paar uurtjes plezier. Je mag werken in de tuin, maar tegelijkertijd heeft die tuin ook zo zijn eigen plan. Er zijn heel veel dingen maakbaar, maar mijn ervaring leert dat er in het laten ontstaan vaak meer goddelijks zit.

Een tijdje terug hebben we onderdak verleend aan iemand die even geen onderkomen meer had. Zij vertelde dat ze nooit echt een familie heeft gehad en dat ze zich bij ons sinds lange tijd weer geaccepteerd voelde. Deze momenten zijn waardevol. Dat zijn de kleine, bloeiende, ongeplande bloempjes die je in de modder tegenkomt. Dat we daardoor onze plannen moeten bijstellen, of onze doelen niet halen, kan me dan even niet meer schelen. Samen tuinieren en lekker onbevangen aanmodderen: uiteindelijk levert het een prachtige tuin op, is mijn ervaring.