Poëzie van Rikkert | Ongekend zijn

Hoe ongenadig moe een mens kan wezen!
Niets helpt, zelfs water niet. Een kwade dronk.
En hier – zoals een duif in een spelunk
zijn schuilplek zoekt – blijf ik nog altijd vrezen

dat straks een storm mijn broze lijf verteert,
dat deze rotswand scheurt, dat struiken branden
en dat mijn ijver, heel mijn offerande
mij niets heeft opgeleverd, niets geleerd.

Laat mij maar hier; dit was mijn laatste tocht.
Misschien weet ik niet eens meer wat ik zocht:
een thuiskomst heb ik mij nog nooit veroorloofd,

alleen de reis. Of ik niets anders ken
dan ongekend zijn. Tot er langs mijn voorhoofd
een zachte koelte suist, waarin ik ben.


Met toestemming van de uitgever overgenomen uit de bundel ‘Adam zaait radijzen’ van Rikkert Zuiderveld, uitgeverij Brandaan, €13,50

 

Beeld: Omar Yousief