Jim Morrison is mijn messias #clubvan27

Right now, we’re more interested in the dark side of life, the evil thing, the night time. But through our music, we’re striving, trying to break through to a cleaner, freer realm. – Jim Morrison

Dat is het evangelie in een notendop voor mij. De duisternis opzoeken in de hoop daarna, beroofd en verlost van je eerste naïviteit, in het licht te staan.

Totaal verkocht

Jim Morrison is veruit mijn meest geliefde lid van de ‘Club van 27’. In haar jeugd was mijn moeder fan van the Doors, maar ik kende de band niet goed totdat de ‘christelijke’ anti-muziek documentaire They Sold Their Souls For Rock And Roll mij ironisch genoeg met de band in contact bracht. Ik was verkocht.

Ik heb het lang niet kunnen duiden en nog langer niet durven zeggen, maar Jim Morrison, de duistere leadzanger van de band, fungeert voor mij als een messias. Een messias, en laten we Jezus daar op deze website het oertype van noemen, gaat door de zwartste diepte heen zodat jij het niet meer hoeft te doen.

Door het duister heen

Let’s just say I was testing the bounds of reality. I was curious to see what would happen. That’s all it was: curiosity.

Jim gebruikte alle drugs. Nam alle risico’s. Zocht steeds de grenzen op van zijn psyche en dat van zijn publiek. Flirtte voortdurend met de dood die hij dan ook onvermijdelijk op jonge leeftijd al vond.

Midden in de romantisch naïeve hippie scene van bloemen, liefde en vrede zong hij over verderf, ondergang en wanhoop omdat hij al voorzag waar het optimistische schip van de jaren 60 zou stranden. Waar hedendaagse metalbands en dichtende singer-songwriters soms geslaagde, soms pathetische pogingen doen om de duivel op te roepen vanaf het podium, wás hij de duivel. Alles wat daarna kwam, is slappe thee in vergelijking met Jim Morrison.

Plaatsvervangend lijden

Omdat Jim alles probeerde hoef ik het niet meer te doen. Omdat Jim de dood, de satan en de leegte recht in de ogen keek, hoef ik het niet meer te doen. Jesus, save us! riep hij vanuit het ravijn en ik ben vrijwel nooit zo gelovig als wanneer ik het hem hoor krijsen. Jim volbracht dat voor mij.

Jim Morrison maakte de ultieme break-up song door in the End zijn vergane relatie in verbinding te brengen met verregaande existentiële verwarring. ‘Driver, where u takin’ us?’ tweette ik dus vlak na mijn scheiding. Jim bood me die woorden. Ik nam zijn muziek vlak daarna mee naar Parijs om het als een mantra te zingen in de metro.

Telkens weer een messias

Elke generatie heeft zo’n messias nodig. Iemand die net als Jezus de volledige Godverlatenheid moet ervaren, zelfs moet opzoeken zodat wij allen zien hoe het is als er geen bedoeling, geen grond, geen hoop meer is – als God dood is, zoals Nietzsche, ook zo’n messias, het eerder verwoordde.

Als christen veroordeel ik het gedrag noch de woorden van Jim Morrison – ik koester ze, ik koester hem. Omdat hij, een medemens op zoek naar liefde, warmte, verbondenheid, daar ging waar mijn meest donkere kant ook wel eens naar neigt. Waardoor ik weer kan beseffen: er moet hoop zijn – dat moet. Jezus zit nu aan de rechterhand van God, en Jim ergens aan de rechterhand van Jezus.

Want dat moet.