Poëzie van Rikkert | Hij is van mij, maar is de mijne niet

Een langzaam woord is in mij neergedaald.
Zoals een zaaier zaait en vol vertrouwen
de dagen afwacht van het openvouwen,
het bloeiend graan waarnaar hij heeft getaald,

zo ademloos zie ik dit wonder groeien
van vlees en geest, mijn tere korenaar.
Zo wordt dit zere woord dat ik bewaar
een lichaam dat met mij wil samenvloeien.

Soms wil een mens niet weten wat hij ziet,
mijn eigen kleinheid durf ik niet te lezen.
Ik twijfel duizendmaal, maar weet het al:

hij is van mij, maar is de mijne niet.
Zoveel oneindig groter nog is deze die in mij is.
Die ik verliezen zal.