Poëzie van Rikkert | Zo snijdt dit stille weten in mijn zij

Poëzie van Rikkert | Zo snijdt dit stille weten in mijn zij

Nog ben ik die ik was: een woord uit steen,
uit een weldadig hogerhand geboren,
de koele avondwind in Adams oren,
het milde licht dat uit de braamstruik scheen.

Maar nu is dit mijn lichaam: kromgegroeid
in deze hof vol knoestige olijven
waarin geen spoor van mij zal achterblijven
dan zweet en bloed dat in de aarde vloeit.

De tijd keert om en kromt zich tegen mij,
als bij de ram (zijn zwaar gebogen horens
ten offer in het struikgewas verward),

zo snijdt dit stille weten in mijn zij
en vouwt zich straks de braamtak met zijn dorens
om mijn vermoeide hoofd, mijn bange hart.