God ervaren – als zelfs ik het kan…

God ervaren – als zelfs ik het kan…

Met godservaringen koketteren, daar houdt Alain niet van. Toch kan zelfs hij er soms niet omheen om te stamelen dat God niet dood is. 

‘Oh, God ervaren doe ik in mooie muziek, een Grieks strand, de lippen van een vrouw’, kun je mij wel horen zeggen. Maar als ik zoiets zeg, weet ik ten diepste ook ergens, dat zo’n uitspraak de lading niet dekt. God echt ervaren is namelijk nét even iets anders, dieper, rustiger. Hoe ik dat weet? Omdat het mij, vrees ik, twee keer gebeurde in de afgelopen maand.

And every breath we drew was Hallelujah

Vrees ik, ja, want ik stel me zo voor dat jij, net als ik, een gezonde dosis wantrouwen hebt jegens iedereen die met godservaringen koketteert. En de andere lezers, die wél blij worden van Hallelujah-ervaringen, vormen een clubje waar ik niet bij wil horen. Het is dus de vraag of er ook maar enige doelgroep voor dit blog is, maar verzwijgen kan ik het ook niet.

And it’s not a cry that you hear at night, it’s not somebody who’s seen the light

Het gebeurde in de Vastentijd. Die voor mij een prachtige gelegenheid vormde om eens af te kicken van mijn cafeïneverslaving, alcoholzucht en vleeseten. Veertig dagen lang was ik een vegetariër die geen koffie en drank nuttigde.

I couldn’t feel, so I tried to touch

Woest werd ik daarvan. Mijn liefde voor koffie en bier groeide met de dag, terwijl de Heere en ik niet veel nader tot elkander kwamen. In plaats van spirituele vervulling leed ik aan een driedubbele leegte die ik na verloop van weken ging opvullen met oude verslavingen: het roken en the holy game of poker.

But love is not a victory march

Tot ik in de late nacht, geestelijk failliet na een nederlaag aan de pokertafel en een half pakje sigaretten, het nieuwe boek van Tomáš Halík open. De doorleefd gelovige priester krijgt me in zijn greep en ik stop niet meer met lezen. Ik heb die avond God ervaren – God, die in mijn geval toch altijd haar ingang vindt via woorden en het verstand – want Halík is geen makkelijke kost.

It’s a cold and it’s a broken Hallelujah

Mijn ontmoeting met God – het is de eerste avond in jaren dat ik nota bene bid voor het slapengaan en het níet onnatuurlijk aanvoelt – uit zich in een diepe vrede, gecombineerd met – jawel – bekering. Mijn eigen verslavingsgevoeligheid maakt me als persoon, en Halík maakt me als theoloog weer nederig. Geloven is niet makkelijk, zegt Halík steeds, en als publiek theoloog (‘ik verkoop God op het internet’) heb ik soms de snelle weg gekozen. Iets te gemakkelijk over het mysterie ‘God’ gebabbeld en nét te frivool met diep-christelijke begrippen als zonde en hiernamaals gespeeld.

Now I’ve heard there was a secret chord

In de nacht dat Zinvloed sterft, sterft dus ook een Zinvloed-blogger – en staat een Lazarus op, klaar voor veel nieuwe verhalen. God ervaren lijkt de volgende dag alweer een heel-erg-ver-van-mijn-bed-show, maar toch: zo’n nachtelijke ontmoeting zet een gelovige altijd op een ander been.

That David played, and it pleased the Lord

Een week later herhaalt het zich, tijdens een Oud-Katholieke paaswake. In een onverlichte kerk horen we net iets te lange lezingen uit een net iets te archaïsche Bijbelvertaling. We zingen oude melodieën die ik niet ken. We knielen op oncomfortabele bankjes. Tot het Paasmoment aanbreekt, het licht letterlijk aangaat en wij met Christus opstaan.

I’ll stand before the Lord of Song

Tegen al mijn verwachtingen in brengt niet mijn eerste biertje de goddelijke vonk, maar het geduldige geloof van Tomáš Halík, de beproefde katholieke liturgie en dat onsterfelijke verhaal van Pasen. God ervaren – het gebeurde mij via Gods meest klassieke methode.

With nothing on my tongue but Hallelujah

Ben ik nu een Hallelujah-roeper? Ben ik gearriveerd, heb ik nu een direct lijntje met de Allerhoogste? In godsnaam, nee, zou ik haast zeggen. Ik blijf de vechter-met-God, de pelgrim die het Beloofde Land maar niet vindt. Maar zien, soms even is ons soms gegeven. Met een verdiepte hoop, een hernieuwd geduld met God en in ieder geval de herinnering aan vrede verlaat ik Pasen en hervat ik mijn reis.