Zou God zich druk maken om onbelangrijke zaken?

Zou God zich druk maken om onbelangrijke zaken?

Rob Bell vertelde in de vorige aflevering een gelijkenis over Stuart en hij vroeg je na te denken over de mogelijke verklaringen. In dit blog legt hij uit waarom hij dat deed. 

Nou, die verklaringen heb ik gekregen: een inbox vol theorieën, inzichten en invalshoeken. Ik heb er ontzettend van genoten en een paar keer zelfs hardop om gelachen. Nu weet ik hoe slim, briljant, grappig en diepzinnig jullie zijn, maar ook hoe verschillend en vreemd. Op een leuke manier, hoor.

Voordat ik een paar reacties doorgeef waar ik persoonlijk van onder de indruk was eerst een vraag: ‘Wil je weten waar ikzelf aan dacht bij het schrijven?’

Maakt het uit?

Maakt dat eigenlijk iets uit? Stel, je leest met welk doel ik dit stuk heb geschreven en je bent er niet van onder de indruk. Eigenlijk vond je je eigen interpretatie wel beter. Misschien werd het verhaal daardoor ontroerend, confronterend, kreeg je een andere kijk op bepaalde zaken en heb je ervan geleerd, maar als je hoort wat ik bedoelde denk je: Oh. Mwah. Boeien. (Overigens: moet je weten wat de bedoeling van een schrijver is geweest om een tekst te kunnen beoordelen? Stel dat je er helemaal naast zit, maar toch iets hebt geleerd? Of het is je absoluut ontgaan wat de auteur bedoelde, maar jouw interpretatie is óók waar?)

Ik kom hier later nog even op terug, maar nu eerst een paar reacties.

‘Er zijn grote problemen in de wereld waardoor veel mensen onnodig lijden en doodgaan. We kunnen onze tijd beter besteden door elkaar te helpen dan elkaars ideologieën te bestrijden. De plant staat voor de vraag of we de Bijbel letterlijk moeten nemen of niet. Dat water geven kan wel wachten, eerst de dronken mensen veilig van het dak krijgen en die AK-47 onklaar maken.’

‘Volgens mij denken veel mensen zo over God. Het is hier een grote puinhoop en Hij maakt zich druk over onbelangrijke zaken.’

‘De ‘jij’ in dit verhaal staat voor God, Stuart voor de mensheid. Het gaat om je relatie met Stuart, om jullie familieband. Je vertrouwt Stuart, maar toch loopt het uit de hand. Als je dat merkt, denk je in de eerste plaats aan je band met Stuart, niet aan de bende die hij heeft gemaakt. Die kan later wel opgeruimd worden, maar hij moet daarbij helpen. Jij houdt van hem, misschien gaat hij als reactie ook van jou houden, en wil hij graag de helse situatie die hij heeft veroorzaakt, rechtzetten.’

Even terzijde:
Sommigen wezen erop dat de naam Stuart klinkt als het Engelse steward, dat beheerder betekent, iemand die toezicht houdt op een huis of landgoed. Had ik zelf niet aan gedacht. Dus ik schrijf een gelijkenis over iemand die toezicht moet houden op een huis en noem hem zomaar Stuart… Grappig hoe je onderbewuste werkt, hè?

En verder: met die laatste zin over die plant heb ik jullie flink op het verkeerde been gezet, geloof ik. Ik had zo willen eindigen:

En dan zeg je tegen Stuart:

Met een echte cliffhanger dus. Maar op het laatste moment heb ik er dat stukje aan toegevoegd om te kijken wat jullie daarvan zouden maken. Heel wat, dus. Over een paar weken heb ik er nog zo een – ben nu al benieuwd naar de reacties!

Goed, dat waren twee terzijdes, nu over wat ik met het verhaal bedoelde. Nou:

Dit gaat even duren.

Nog eens:

Dit gaat even duren.

Hier draait het om

Het hele verhaal draait erom dat Stuart een steward wordt; een goede opzichter. Je had allerlei mensen kunnen vragen om op je huis te passen, maar je koos voor hem. Je wilt graag dat je neef opbloeit en het goed doet als hij volwassen wordt.

Komt hij hier dan zomaar mee weg? Natuurlijk niet! Je laat toch niet over je lopen, bovendien is het jouw huis, er zit modder op je witte tapijt. Stuart zal zich moeten verantwoorden voor zijn daden – tegenover jou, de politie, zijn ouders en ga zo maar door.

Als zijn daden geen gevolgen zouden hebben, zou dat betekenen dat je Stuart niet serieus neemt, dat je hem geen echte verantwoordelijkheid hebt gegeven.
Zonder gevolgen zou alles een lachertje zijn, een spelletje of simulatie. (Denk aan van die gasten die opscheppen dat ze zo goed zijn in football… Tot je erachter komt dat ze het over een game hebben. Dat je met je duimen speelt, op de bank.)

Er moeten wel gevolgen zijn…

Dus het moet allemaal echt zijn: een echt huis, echte verantwoordelijkheid, een echte AK-47, een echt meisje dat Luscious heet (nou ja, of het haar echte naam is? Dat soort dames hebben altijd artiestennamen).

In het verhaal moeten er wel gevolgen voor Stuart komen, omdat het je bedoeling is dat hij verantwoordelijkheid leert dragen, groeit in inzicht, karakter en volwassenheid en daar helpen het ondervinden van gevolgen van je daden en vergelding bij. Je hebt langetermijnplannen met Stuart. Dat motiveert jou, brengt spanning in het verhaal en maakt het interessant. De grote vraag is: hoe gaat Stuart reageren?

Vandaar dat het waarschijnlijk niet het belangrijkst is dat je eerst uitzoekt wie die Luscious is, waar de AK-47 vandaan komt en waarom je hond naar bier stinkt en met een wazige blik in kringetjes door de badkamer op de bovenverdieping loopt. Hoe belangrijk ook, die zaken hebben even geen prioriteit. Want Stuart is daar misschien nog niet aan toe…

Zou dat de reden zijn dat slavernij in de Bijbel niet wordt afgekeurd?
Zou dat de reden zijn dat polygamie in de Bijbel niet wordt verboden?
Zou dat de reden zijn dat bepaalde barbaarse, primitieve handelingen en gebruiken in de Bijbel niet worden veroordeeld?

Omdat je de hele zooi niet ineens kunt opruimen.

Waarschijnlijk zou je wel heel snel een lijstje maken. Zonder erbij na te denken zelfs. Allereerst zou je die jongeren van het dak afhalen, want dat is levensgevaarlijk. Dan zou je vragen of het wel goed ging met dat joch in de koelkast. Vervolgens zou je waarschijnlijk alles aanpakken wat illegaal is, want anders zou je zelf in de nesten komen. (Overigens ben je ook pisnijdig, stel ik me zo voor. Da’s logisch. Zeker vanwege je Porsche. Want het is toch een Porsche? Of een Tesla? Nee toch… Een Oldsmobile?)

Hoe je ook te werk gaat, onder dat alles gebeurt er nog iets anders, iets wat voor jou belangrijker is dan de rest:

Stuart en jij leggen het sámen weer bij.

Vandaar dat je stapje voor stapje te werk gaat: je vraagt Stuart wat, geeft hem een opdracht, roept hem, wijst hem erop dat je hem een taak hebt gegeven en dat hij nu in actie zal moeten komen; stapje voor stapje.

En nu een vraag aan jou. Heb jij van de ene op de andere dag je leven gebeterd en was je toen meteen verlost, bevrijd, een heel nieuw mens? Of gaat daar wat tijd overheen?

Kun je daar niet uit afleiden dat je nog niet klaar bent, dat er nog hoop is, dat er een proces aan de gang is om van jou een bepaald persoon te maken?

En waar komt dat gevoel, die intuïtie, die kracht, dat besef, die gewaarwording vandaan?

Hoe zou je die gevoelens noemen?
Welke naam zou je daaraan geven?
Wat is het?

Nog één ding over gelijkenissen: ik had dat alles natuurlijk zonder omweg kunnen zeggen. Dat had je kunnen aanspreken of niet. Maar nu hebben jullie gereageerd en me een heleboel interpretaties gestuurd, jullie hebben er duidelijk flink wat denktijd aan besteed. Is het je opgevallen dat zo’n gelijkenis een ander hersengebied activeert? Dus als je je weer eens afvraagt waarom Jezus in het evangelie niet wat duidelijker is, bedenk dan dit: het draait allemaal om de discussie, de dialoog, de dans…

Nogmaals: dit is maar het begin. Er volgen nog meer gelijkenissen.