Liefde: daar heeft de kerk talent voor #samenloop

Liefde: daar heeft de kerk talent voor #samenloop

Dat de Geest van Pinksteren niet aan tijdstippen of restricties is gebonden, ervoer Rebecca tijdens de SamenLoop voor Hoop, een event voor KWF Kankerbestrijding. Daar zag ze hoe mensen opeens elkaar taal begonnen te spreken… 

Geluk, hoop en liefde.. Mijn tong struikelt erover, zo vast zit het christelijke rijtje in mijn systeem. Geloof, hoop en liefde rolt er zo uit. Maar er staat toch echt geluk, hoop en liefde op de Facebookpagina van een SamenLoop voor Hoop- deelnemer. Houten letters voor op de schoorsteen, met daarbij een klavertje vier, een anker en een hartje. Ze verkoopt ze voor het goede doel.

Over meer dan geld

Mijn Facebook tijdlijn –die in veel opzichten meer weg heeft van een dorp dan van een wereldwijd gebeuren– stond de laatste weken vol met knutsels die werden verkocht. We organiseerden in het dorp namelijk een SamenLoop voor Hoop waarbij 24 uur wordt gewandeld om stil te staan bij kanker. Er moest geld worden ingezameld voor KWF Kankerbestrijding. Maar de energie die erin gestopt werd, ging over veel meer dan geld. Het ging ook over verlies, verdriet en hoop.

Ik zeg ‘we’ omdat ik er tot over mijn oren in zat.

Toen ik meer dan een jaar geleden gevraagd werd om in de organisatie mee te draaien, was ik blij dat ik er als dorpsdominee een onderdeel van kon zijn. De angst dat ik het stempel van de kerk in mijn achterzak mee zou nemen, was er niet. Gelukkig.
Zelf had ik nog wel wat beelden in mijn hoofd van een viering aan het einde van het evenement (op zondagmorgen) waarbij er alom verbinding zou heersen. Dat ging niet door. Het KWF stond een bepaalde religieuze invulling van een evenement onder hun vlag niet toe.

Niet dat er niet gevierd wordt tijdens een SamenLoop voor Hoop: het leven wordt gevierd. Er wordt licht aangestoken, zieken worden gesteund, doden worden herdacht. Tijdens die 24 uur zijn er een paar ‘vier’- momenten die voluit over verbinding gaan.

Ik mocht tijdens die 24 uur omkijken naar de eregasten: degenen die kanker hebben of hebben gehad. Die pastorale taak vond men goed bij mij passen. Onbewust misschien beter dan één waarbij ik op een podium een sprekende rol zou krijgen.

Lange traditie van omzien naar elkaar

‘Geloof’ is uit het rijtje van wat van waarde is gevallen. Geloof is te abstract en verbonden met waarheid en het zorgt voor conflict en geweld.
Maar de pastorale taak van de kerk is in een dorp onomstreden. Waar wij binnen de muren kriebelig worden van ‘omzien naar elkaar’ als key selling point, is dat buiten de muren vanzelfsprekend. Buiten de kerk weten ze dat wie gelooft een lange traditie heeft van omkijken naar wie anders is en verder geen helper heeft. Buiten de kerk blijft het besef dat van God houden heel dicht aanleunt (als het niet identiek is) tegen houden van de naaste. Liefde – daar hebben we wel talent voor.

De SamenLoop voor Hoop draait om hoop, zonder dat die hoop vast omschreven wordt. Het gaat over de hoop om kanker via onderzoek onschadelijker te maken. Tegelijk weten we wel dat het een illusie is dat alle ziekte de wereld uit geholpen kan worden. Daarom staken we halverwege de SamenLoop, toen het donker geworden was, heel veel lichtjes aan. Er stonden rond de baan waar 24 uur gelopen werd duizenden kaarsen te branden in papieren zakken waarop persoonlijke boodschappen geschreven waren. We stonden stil bij ons verlies; bij wie stierven en bij diegenen die in onzekerheid leven of ze beter zullen worden. Het ondraaglijke kreeg een plek in een evenement dat bol staat van de energie om de strijd aan te gaan.

Aandacht voor het ondraaglijke

Het is een paradox: ik heb zelden mensen zo gelukkig bij elkaar gezien als op dit evenement waar we door ziekte bij elkaar gebracht werden. Misschien is dat de sleutel tot geluk: geluk is er waar het ondraaglijke ook aandacht krijgt.

Ik liep 24 uur verwonderd rond over het terrein waar zoveel verhalen werden verteld, waar verdriet gedeeld en steun gegeven werd. Tijdens het lopen van de rondjes, bij het kaarslicht in de nacht, of zomaar ergens bij een kraam zag je de verbazing bij iedereen over de saamhorigheid.

Dagen later staat mijn Facebooktimeline er nog vol mee. Het enthousiasme van de velen die ik sprak, het vuur in hun ogen deed me denken aan het Pinksterfeest. Aan de vlammetjes op de hoofden. En de mensen die toen zeiden: ‘Hoe kan dat nu, we verstaan elkaar terwijl we anders verschillende talen spreken!’

Het enthousiasme en de verbazing in de ogen van velen vertelden me: wat snakken mensen – misschien zonder het te weten – naar zulke momenten. Momenten waarop het ondraaglijke van ziekte en dood niet genegeerd wordt, maar opgenomen en samen gedragen. Dat is echt geluk.

God bleef ongenoemd, maar de Geest was er. Dat kan niet anders.
Ik hoefde de Eeuwige er niet bij te halen. Ik keek verwonderd toe hoe de verbindingen gelegd werden en mensen elkaar gingen verstaan.