Op een mooie Pinksterdag…

Op een mooie Pinksterdag…

Karlien dacht dat ze Pinksteren wel vatte. Tot die ene Pinksterzondag. Toen kwam ze erachter dat het anders in elkaar stak dan ze tot dan toe had gedacht.

Ik ben geen nieuwe bekeerling. Geen lid van een obscure kerkgemeenschap waar Pinksteren verboden is. In tegendeel: op pinksterzondag was ik standaard in de kerk te vinden (of, in mijn tienertijd, op een modderig veld bij Biddinghuizen). Ik heb zelfs belijdenis gedaan in een pinksterviering.

Op een paar twijfelachtige diensten na -waar je Gods Geest echt alleen kon ontvangen door je armen in de lucht te steken, te huilen of te vallen- zaten de meeste van die vieringen prima in elkaar: een mooie preek over Geest en Vuur, gevolgd door liedjes over eenheid, liefde en alles daartussenin. De stropdas van de dominee was afgestemd op zijn pak. De band was afgestemd op elkaar. Alles klopte.

Dacht ik.

Totdat ik afgelopen zondag neerplofte in het Utrechtse Watertorenpark voor de Overvechtse Pinksterviering.

Ik zat op een kleedje achteraan. De preek kon ik niet goed verstaan. De meeste liedjes die gezongen werden, kende ik niet. Er was constant geroezemoes. De thee was te sterk, de koffie net te weinig. Niks klopte.

Maar dat dacht ik niet.

Ik dacht überhaupt niet zo veel, ik zag vooral.

Ik zag een Marokkaanse moeder met hoofddoek tussen de mensen zitten. Ik zag een paar oude, Indische mensen die, steunzoekend bij elkaar, gingen staan wanneer dat gevraagd werd. Ik zag twee zusjes van wie de ouders uit elkaar zijn, onbezorgd over het gras rennen met een cupcake in hun handen. Ik zag een peutertje in een tuinbroek dansen op de muziek van de Antilliaanse zanger. Armpjes in de lucht, vol overgave, zoals alleen kleine kinderen dat kunnen. Ik zag Iraniërs, Koerden, Marokkanen en Nederlanders samen de lunch klaarzetten.

Ik hoorde gelach. Ik rook munt en basilicum. Ik voelde de zon en de wind. Ik neuriede een liedje:

…En de Geest doorbreekt de grenzen die door mensen zijn gemaakt…

 Ik vierde Pinksteren, voor het eerst in 32 jaar.

Schrijf je regelmatig en zou je het ook leuk vinden om je blog terug te zien op Lazarusmagazine.nl? Stuur dan je bijdrage naar [email protected] en misschien zie jij je inzending online terug.