‘Op Iona is God een gebeuren geworden, een ervaren’

‘Op Iona is God een gebeuren geworden, een ervaren’

 

Mijn naam is Rolinka Klein Kranenburg.

Ik beschouw mijzelf als gelovig mens.

Ik ben dominee…

Nu ben ik hier uitgenodigd om te vertellen hoe God mij van mijn sokken heeft geblazen… Tja… daar moest ik toch even flink over nadenken. Want een echt sokkenblaas-moment heb ik niet. God heeft me eerder beslopen, slowly grew on me, zoals de Engelsen zo mooi zeggen.

Het eerste wat ik dan denk is…Wat is God dan?

Een verzamelnaam voor alles wat goed is, liefde is, vrede, gerechtigheid, oprechtheid, maar vooral liefde liefde, liefde… Hey, en Love is all around, zingen de Beatles, dus dat geldt dan voor God ook…Vrij basic eigenlijk. Zeg ik nu.

Nu, na bijna 12,5 jaar predikantschap.

Een vloek en zegen tegelijk, dat predikantschap. Een vloek en zegen, omdat je als predikant het heurt te weten…je heurt voor te gaan in geloof, te dienen, te voeden, te inspireren. Als het je lukt, prachtig! Als je niet weet waar je het zoeken moet, vreselijk. Maar juist op díe momenten wordt je als méns aangesproken. En dat is best een kwetsbare toestand.

Ik heb collega’s die het altijd weten. Bless them. Doorgaans, met alle respect hoor, zijn het niet de meest inspirerende collega’s. Ik word altijd een beetje bang van ze. Zoals Alain vorige week al stelde: zij zijn misschien nooit van hun sokkel gevallen. Of hebben zich niet van hun sokkel laten duwen, kan ook nog.

Ik ben veel gevallen.

En het moment zelf is niet zo prettig, maar het heeft me een meer compleet mens gemaakt. Beetje realistischer. Beetje echter.

Al die val-momenten zorgden ervoor dat ik steeds weer op een bodem terechtkwam, waarvan ik van tevoren zou zeggen: als dat me gebeurt, dan hoeft ‘t voor mij niet meer. Als dat me gebeurt, dan weet ik niet of ik wel weer verder kan.

Een scheiding, een miskraam, alleen wonen in een wijk en toch dominee zijn, een burnout, ach… Ik hoef niet al die momenten hier te delen. Laten we zeggen dat ik de donkere kanten van het bestaan behoorlijk heb geproefd.

Op een goed moment, toen ik als mens en dominee redelijk uitgehold was, ging ik naar Iona. Grappige is, facebook doet van die reminders tegenwoordig. Vanmorgen kreeg ik er ook zo een. Zie ik mijzelf staan op een berg op Iona, lachend in de camera… 7 jaar geleden… Vond het wel een soort van teken van boven. 7 als getal van volheid, van rijping… Misschien zou ik vandaag wel kunnen stellen dat wat er toen, 7 jaar geleden, geleerd en ontdekt is, nu, vandaag, deze tijd, tot wasdom is gekomen. Ik móet het dus wel over die ontdekking hebben, over dat ik daar God heb ontdekt… 7 jaar geleden…

Ik neem jullie even mee…

Uitgehold was ik. Na een scheiding, een verhuizing, idioot hard werken in mijn nieuwe gemeente in Amersfoort en een bejaardentehuis in Amsterdam, alleen wonen, nieuw leven opbouwen, etcetera, etcetera. Ik was toe aan niets… Rust.

Het voelde een beetje alsof alle stoppen waren geknapt. De lichtjes waren een voor een uitgegaan. Ik leefde nog wel, maar ik bestond niet echt. Ik voelde niets meer. Achteraf denk ik weleens, waarschijnlijk was ik toen ook best beetje overspannen ofzo. Maar ik woonde alleen, dus behalve mijn hond, was er niemand aan wie ik dat kon spiegelen.

Dus ik ging alleen naar Iona. Een eiland een stuk uit de westkust van Schotland. The cradle of christianity, wordt het ook wel genoemd. Daar waar St. Columbus aan wal kwam op Pinksterzondag met 12 leerlingen en het gesprek aan ging met de druïden die op het eiland woonden. We schrijven het jaar 563 na Christus. Wist u dat onze Bonifatius vanuit Iona naar de vaste Europese wal is gekomen en in Friesland die barbaren kwam bekeren? Nee? Ik ook niet, maar nu wel dus.

Vanaf dat kleine eilandje is het christendom langzaam uitgevloeid onze kant op. Op Iona werd een kleine kapel gebouwd. De monniken leefden daar een gelukkig bestaan en dienden de kleine gemeenschap daar. Totdat de Vikingen de boel kwamen verwoesten. Niet best.

Een heleboel geschiedenis later kwam daar rond 1938 dominee George McLeod. Hij is de stichter van de Iona Community. Hij zag dat er een groot gat was tussen wat de kerk leerde en het gewone dagelijks leven. Dat dagelijks leven zag er overigens niet best uit in die tijd, als gevolg van de Grote Depressie toen. Zijn stichting, zijn Iona community, was (en is) erop gericht om spiritualiteit en het dagelijks leven met elkaar te verbinden. Dus dominees en bouwvakkers gingen samen de vervallen Abbey opknappen, leefden met elkaar en deelden samen in de zoektocht naar zingeving en spiritualiteit. Niet verwonderlijk dat dit sterk gebaseerd is op de Keltische spiritualiteit. Het leven als reis, onderweg zijn, God als mysterie, aanwezig in alles wat leeft (heel erg kort door de bocht nu). Deze spiritualiteit zit zo ontzettend diep in het DNA van de Iona Community, je kunt er niet omheen, alleen maar doorheen.

Dat ging ik dus doen.

Als gast kun je een week in de community verblijven, meegaan in het ritme van vieren, werken en ontmoeten, onderweg zijn en opladen om, op adem gekomen, weer terug naar de plek te gaan waar jij werkt, woont en leeft.

Ik ging ruim 10 weken lang wonen en werken in die Community, als vrijwilliger. Ik zat in de housekeeping. Van het poetsen van wc’s, tot aan het verschonen van bedden, het dekken van lange lange tafels voor de gasten.. Ik draaide mijn uren, samen met vrijwilligers van all over the world.

Ik hoefde even niet te denken. Ik was even niet verantwoordelijk. Ik was niemands dominee, dochter, buurvrouw, zus of ex-echtgenoot, ik was gewoon Rolinka. Alle rollen die mij in mijn gewone dagelijks leven hielpen te functioneren, vielen weg. Rolinka was ik… En dat was best eng. Want wat was ik dan? Wie was ik dan? Waar kwam ik vandaan? Ook zo’n belangrijke vraag in het leven, nietwaar. Dat, om te weten waar je naartoe wilt, toch op z’n minst moet weten waar je vandaan komt.

En God grew on me. Ik vierde elke dag mee, zoals dat gebruikelijk is in de Iona Community, ’s morgens en ’s avonds… God was een gewoon woord, alomtegenwoordig. De gebeden waren simpel, doorweven van alledaagse dingen. God, laat ons zijn als porridge, voedzaam en stevig. God, laat ons als cereals, knapperig en licht. Om maar iets te noemen.

God kreeg letterlijk handen en voeten daar.

En alsof dat nog niet voldoende zou zijn, Iona is zelf een magisch eiland. Ze zeggen, Iona is a thin place. Hemel en aarde raken elkaar. Je kunt niet anders dan ontroerd worden door de puurheid van de schepping. En omdat alles wat er is, mens en omgeving, in de taal van alledag zo verbonden werd met het woord God, kreeg God voor mij een diepe en intense betekenis.

Heel langzaam gingen de knopjes weer aan.

Zelfvertrouwen…Check

Humor… Check

Openheid… Check

Oprechtheid… Check

Verbonden voelen… Check

En als laatste Liefde zonder angst… Check

Het licht ging aan en een soort innerlijke rust en vrede in alle eenvoud werd onderdeel van wie ik was. Je zou het misschien niet zeggen als je mij kent…maar toch is het zo. Er is daar een basis gelegd, een soort spirituele conditie opgebouwd, die ik nooit meer kwijtraak.

Vanaf dat moment is God een gebeuren geworden. Een ervaren. Geen vast omlijnd beeld, geen dogma, geen op zichzelf staande kracht of persoon. God woont in de verhalen van mensen, in hun tranen en hun liefde, in de sneeuwvlok, in de regen, in de zon.

Als mensen mij vragen of er meer is tussen hemel en aarde dan zeg ik volmondig ja!

Ja, er is meer. Namelijk wij! Mensen! Mensen met verhalen, met het talent om Liefde te voelen en te delen, om recht te doen, om vrede te stichten, om te verbinden, om verschil te maken.

Mensen met een grote schat in hun hart.

Nu, 7 jaar later en nog meer vallen en opstaan, heeft me laten zien dat er een zachte grens is tussen wat God is en wie wij zijn. We lopen in elkaar over. De kunst is om dat te zien, om ernaar te durven luisteren en op die stille stem van binnen te durven vertrouwen. Dat vraagt tijd en dat vraagt moed. En lef. In de Hebreeuwse betekenis van het woord: lef, hart!

Ik heb ontdekt dat je op deze manier langzaam steeds meer verbonden raakt met de liefde die als creatieve en dragende kracht onder en in je leven bestaat. Ik noem dat God. De bodem waar je op uitkomt, als je in de draaikolk van het leven naar beneden wordt getrokken. De liefde die gewoon all around is

Of zoals Jezus het zegt: het koninkrijk is midden onder u…

Het is er al, open je ogen en ontdek dat je daar in wezen al deel van uitmaakt. Het is aan jou en mij om dat zichtbaar te maken…

Dus, om het dan op Keltische wijze af te sluiten:

Schud je veren uit

Wek je dromen

Voel de grond onder je voeten

Het gras kietelt je grote teen

Strek je armen hoog!

Zeil uit, zeil uit, naar verre horizonten,

Heb vertrouwen,

Zelfs als het zicht niet altijd even helder is.

Hou op met het eindeloze klagen en mopperen, maar lucht je hart, open haar luiken en laat de wind erdoorheen blazen.

Ga dansen op de vulkaan,

Ren, alsof je vuur in je benen hebt.

Je wint veel meer als je het aandurft om over de rand te kijken, dan wanneer je een geul probeert dicht te gooien.

Aarzel niet.

Twijfel niet.

Wees stoutmoedig,

Wandel het licht tegemoet.

En wees erop bedacht dat je op elk kruispunt een wonder kunt ontdekken.

Weet dat uiteindelijk altijd liefde wint!

En als het lijkt alsof je onderweg bent naar een ramp,

Vergeet dan niet te blijven zingen..zij het zachtjes soms…

En dat wat onbenoembaar is, laat dat opstijgen naar ongekende hoogten… Probeer het niet te vangen…

Niets vergaat

Niets overleeft

Alles transformeert…wordt anders

Vier het leven en de liefde met grote vreugde!!