Lazarus staat op – gekke Henkie

Lazarus staat op – gekke Henkie

Opstaan met Lazarus: Rikko Voorberg geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag.

Gekke henkie – PopUpGedachte donderdagochtend 23 juni 2016

Ik weet niet wie henkie is, maar we willen ‘m niet zijn, zoveel is wel duidelijk. Ik ben Gekke Henkie niet. Een protest tegen alteveel gebruik van wat jij kunt en wilt. Gek genoeg lijkt Jezus van Gekke Henkie ongeveer een soort voorbeeld te maken.

Vanochtend heeft Jezus net aan zijn volgelingen uitgelegd dat hij geexecuteerd gaat worden binnenkort. Dat komt niet echt aan bij zijn trouwe fans, maar ze begrijpen wel dat er een beslissend moment gaat komen. In een land dat bezet gebied is, dat hunkert naar vrijheid, zoveel volgelingen, zulke dwarse taal – dat gaat niet lang goed, er moet een confrontatie komen en nou ja, Jezus is er wat zwartgallig over, maar blijkbaar komt ie er wel aan.

De moeder van twee van zijn volgelingen ziet haar kans schoon en probeert alvast plekjes te claimen voor haar zoons. Samen met haar twee zonen stelt ze hem de vraag:’ beloof me dat deze twee zonen van mij in uw koninkrijk naast u mogen zitten, de een rechts van u en de ander links.’ Ze voelen de bui hangen en ze gaan ervoor, die moeder en haar zoons. Dat gaat niet, zegt Jezus. Daar ga ik niet over. Woedend worden de andere leerlingen over dergelijk gedrag, een beetje achter de rug van de anderen om en positie bekonkelen en Jezus roept ze bij zich:

“Jullie weten dat heersers hun volken onderdrukken dat leiders hun macht misbruiken.” – het is enigszins deprimerend dat Jezus van Nazareth dit gewoon zo kan stellen. Zo rolt de wereld, zegt hij – “zo zal het bij jullie niet moeten gaan.” – hmm, er komt dus wel een tijd waarin zij posities gaan innemen in de wereld – “wie van jullie de belangrijkste wil zijn zal de anderen moeten dienen. Zoals de mensen zoon niet gekomen is om gediend te worden” – so much voor al die mensen die Jezus willen dienen, daar is hij helemaal niet van gediend, lijkt het – “niet gekomen om gediend te worden maar om te dienen en zijn leven te geven als losgeld voor velen.”

De Maker van de wereld en zijn zoon als gekke henkie. Die komen om te dienen. En dan niet de mensen die trouw in de kerk zitten, een vroom hoofd hebben of die uit zichzelf al zoveel goeds doen. Ze komen mensen dienen, die er absoluut niet dankbaar voor gaan zijn. Die er helemaal geen behoefte aan hebben. Die het niet interesseert.

Paulus zegt: ‘er is bijna niemand die voor een rechtvaardig mens wil sterven, een enkeling durft zijn leven te geven voor een goed mens. Maar god bewees ons zijn liefde doordat Christus voor ons gestorven is toen wij nog zondaars waren’ . Wat je ook van dat woord zondaars en sterven voor vindt, het idee is helder. Dienen, geven, terwijl de ontvanger het a) niet waard is b) er niet dankbaar voor is. Gekke henkie dus.

Ik zou het een slecht idee vinden, als dit al niet een verrekt oude tekst is die in de geschiedenis werkelijk een nieuwe manier van leiding geven, communities vormen, ziekenverzorging en rechten voor mensen heeft gerealiseerd. Dit soort gedachtes: Er wordt voor mij gezorgd terwijl ik klaag dat het leven zwaar is. Er wordt van mij gehouden terwijl ik het niet opmerk. Er wordt mij richting gegeven van handelen, terwijl ik mopper op agenda’s, mensen die van alles willen, etc etc. En dat is geen overtuiging die mij klein moet maken en schuldbewust, maar groot juist en eigenwijs in ‘dienen’. Het hangt blijkbaar niet meer van de reactie en de instelling van de ander af of die mijn aandacht of bijdrage waard is. Het is een ‘act of will’, zogezegd. Ik besluit dat te gaan doen. En daarmee wordt gekke Henkie niet alleen een rare snuiter, maar een wilskrachtig figuur die innerlijke kracht niet gebruikt om anderen aan zich te binden maar om zich juist aan anderen te verbinden. Onafhankelijk. Autonoom.

Terwijl de regen uit de hemel stroomt en het onweer langzaam wegtrekt, besef ik dat ik leef. Zomaar. En lucht en ruimte krijg. En velen met mij. Dat er veel reden is om te treuren, het anders en beter te willen, voor de een meer dan de ander, maar dat dit er is. En dat ik niet krom hoef te staan van dankbaarheid of nederigheid, maar als een gekke henk mijn bijdrage mag leveren aan de levens van anderen en van deze wereld. Zonder daar iets voor terug te hoeven. Want ik geef ook nooit zo heel veel terug aan de gever van mijn leven.