Opstaan met Lazarus – Woorden wegen

Opstaan met Lazarus – Woorden wegen

Opstaan met Lazarus: Rikko Voorberg geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag.

Woorden wegen – PopUpGedachte Maandagochtend 27 juni

Zij wil mee op vakantie, maar jij weet dat je dat absoluut niet gaat trekken. En dat zij denkt dat jullie vrienden zijn dus wil ze op de hoogte gehouden worden van de vakantieplannen. Wat zeg je?

En hij zorgt altijd het beste voor zichzelf in de vriendengroep. Kom je aan in dat vakantie-appartementje, dan weet je 1 ding zeker: hij is vooruit gegaan om de beste kamer voor zichzelf te reserveren en jij ligt toch een beetje mokkend op je matje in de garderobe. Wat zeg je dan?

Vanochtend wordt in de oudste tekst van de dag een verhaal van een heidense koning aangehaald die bodes met goud in de zadeltassen naar een tovenaar stuurt. Hij moet komen om dat zwervende volkje van de Israelieten, die nog geen land hebben maar zich aan zijn poorten aandienen, te vervloeken. De koning kent de kracht van woorden. En hij wil de krachtigste die hij denkt te kunnen vinden. De tovenaar weet dat hij voorzichtig moet zijn met wat hij met woorden ontketent en vraagt de god. Die weigert en zegt: nee, dat volkje is gezegend. Pech voor jou.

Een innerlijke stem vraagt om gewoon tegen je vriendin te zeggen: ga weg, jij gaat echt niet mee. Dan heb ik een klote vakantie. Verleidelijk. Als goud in zadeltassen. Maar een ander stemmetje is heel duidelijk: dat mag jij niet zeggen. Daarmee maak je de ander kapot. En dat krijg je terug. Dat gaat niet. Die vriend op zijn luxe kamer zomaar op zijn nummer zetten, gaat ook niet. Waarom niet, omdat je vrienden bent. Dat is toch fascinerend: alsof ze onder een soort protectie staan tegen jouw onderbuik, zoals een volkje israel onder protectie staat van een hoger iets tegen de agressieve onderbuik van een angstige koning.

Toch, een confrontatie is onvermijdelijk. De spanning gaat niet vanzelf weg. En wat dan? Dit zegt Paulus in zijn voor hem volkomen logisch jargon: ‘stel uzelf niet langer in dienst van de zonde als een werktuig voor het onrecht, maar stel uzelf in dienst van God. Denk aan uzelf als levenden die uit de dood zijn opgewekt en stel u zelf in dienst van God als een werktuig voor de gerechtigheid.’

Wat je gaat zeggen, tegen die vriend of vriendin, heeft blijkbaar te maken met je zelfbeeld. Hoe zie ik mijzelf. Allereerst als iemand die toch recht heeft op geluk? Op vakantie? Op een eerlijk deel? Zie je het goud glinsteren in de zakken van de bodes van de koning en hoef je maar 1x zo’n toch wat achterlijk volkje te vervloeken? Of zie je jezelf als iemand die dat station is gepasseerd, die helaas voor nu dan even niet meer alleen aan zichzelf kan denken. Een andere taak in het leven.

Ihet is een bijna gelaten conclusie: Ik heb nu eenmaal besloten in dit leven niet alleen aan mezelf te denken en man, dat heeft me veel gebracht. Dus op deze nieuwe tweesprong ga ik echt niet terug naar die kinderlijke selfishness, ik moet hier doorheen. Het is een ondankbare taak in die vriendengroep om wijs te moeten zijn. En dat je met die min of meer vriendin het gesprek moet gaan opengooien en mogelijk een beerput opentrekt omdat zij een ander beeld heeft van jullie relatie dan jij – maar je ontkomt er niet meer aan. Je hebt nu eenmaal gekozen om meer te dienen dan jezelf. Dat is niet om jezelf over op de schouder te kloppen. Het is jouw keus. Succes dus nu

Niet zelftevreden op je matje in de garderobe moet liggen met de gedachte dat jij tenminste zelfopofferend bent en de situatie laten bestaan. Dat is een variant van dezelfde selfishness als degene die het beste bed pakt. Nee, de spanning opengooien op een gegeven moment. De mogelijkheid ervoor creëren. Al is het maar in een grap. Op weg naar nieuwe verbinding. Er is geen ontkomen meer aan. Alsof je in dienst bent Je hebt nu eenmaal min of meer bewust gekozen om zo iemand te zijn. Deal with it.

Als jezus in de laatste tekst van de dag gefrustreerd terugkeert uit de tempel van zijn tijd omdat het niet functioneert. Zelfs de heiligste plek is een plek van koehandel geworden, dan vervloekt hij een vijgeboom die niet bloeit en het ding verdort meteen. Absurd beeld. Honderdduizend dingen over te zeggen maar als zijn leerlingen verbaasd zich afvragen hoe dat nou weer kan, zegt hij: woorden hebben macht. Als je gelooft. Om te breken en te bouwen. En dat geeft verantwoordelijkheid. Soms heel tof, soms ingewikkeld, slapeloze nachten, zoeken. Hoort erbij.

Mijn week begint. En ik weeg mijn woorden. En mijn taak. Ik heb nou eenmaal gekozen in het leven. Pech voor mij. En geluk voor mij. Dat ook. Want ik geloof in die lange weg.