Lazarus staat op – Je hebt het licht gezien, en dan?

Lazarus staat op – Je hebt het licht gezien, en dan?

Opstaan met Lazarus: Rikko Voorberg geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag. 

Je hebt het licht gezien, en dan? – PopUpGedachte Dinsdag 7 juni

Stel er is je een lichtje opgegaan, een kwartje gevallen, een inzicht, een doorzicht, je weet wel. Zoals dat stel dat langs een oud kerkje liep op een eiland, geen enkele band met geloven en hij opeens als door de bliksem getroffen bleef staan, er binnen stapte en tot zijn totale verbijstering moest toegeven dat hij het licht had gezien, dat hij misschien wel geloofde. Nu wilden ze er ook trouwen, maar dat ging niet zomaar. Dan moesten ze een dominee meenemen. En waar vind je die? Nou, in de Westerkerk in Amsterdam bijvoorbeeld. Die – gek genoeg – de voorwaarde had dat je er eerst een jaar bijbelklas volgde. En dat deden ze, fanatieker en met meer plezie rdan 1 van de andere traditioneel aanwezigen. Waarop ze trouwden. In dat kerkje.

Of veel banaler, dat je opeens weet hoe het werk gemaakt moet worden waar je mee bezig was. Of dat de ander je partner gaat worden. Echt. Of wat jouw werk moet zijn. Je hebt het licht gezien. En dan?

De uiterst wijze, rijke koning met aanleg voor depressie uit het boek Prediker zegt: ‘van alle dingen waarvoor ik me onder de zon had afgetobt kreeg ik een afkeer. Ik zou het moeten achterlaten voor mijn opvolger en wie zou kunnen zeggen of hij wijs is of dwaas?’ Is ook niet leuk. Maar wat dan, beste koning. Zijn advies is simplistisch: ‘Het is daarom maar beter voor de mens dat hij zich aan eten en drinken te goed doet en volop geniet van wat hij moeizaam heeft verworven. En ook dat za heb ik ingezien in sin de hand van God, want wie kan genieten zonder dat hij het geeft?’

Het licht gezien? En dan. Eten en drinken en ervan genieten. Omdat overdracht geen zin heeft. Nou lekker dan.

Paulus, in de tweede tekst van vanochtend kreeg zijn inzicht letterlijk met blikseminslag in zijn ziel gegrift. Van hem zegt men: ‘die man die ons vroeger vervolgde (de eerste christenen) verkondigt nu het geloof dat hij probeerde uit te roeien’ . Het fascinerende is: hij ging niet terug naar de leiders van die christelijke beweging om met hangende pootjes excuus aan te bieden voor al die ellendige jaren en in de leer te gaan opdat hij het ooit mocht begrijpen. Hij wist het. Zomaar. En dan staat er: Na 14 jaar ging ik weer eens naar Jeruzalem – het hart van de beweging – en hij legt daar uit wat hij verkondigt. Krijgt daar op zijn flikker van sommige wanna-be-broeders zoals hij zegt die hem zijn vrijheid willen ontnemen. Zij willen er weer een puur Joods dint van maken, terwijl hij een universeel inzicht verkondigt. Paulus houdt voet bij stuk, krijgt de zegen mee en daar gaat hij weer. Hij heeft nooit om toestemming gevraagd voor zijn inzicht. Het was voor hem, en hij ging ermee aan de slag.

Het licht gezien. En dan? Direct ermee aan het werk. Jouw licht. Geen toestemming nodig. Fijn als iemand het wil zegenen die er verstand van heeft. Maar dat hoeft niet meteen.

In de laatste tekst van vandaag keert Rabbi Jezus terug in zijn vaderstad. Hij deelt er zijn inzichten in de lokale synagoge en men is verbijsterd over zijn inzicht, maar dat slaat snel om in achterdocht. Hij is toch de zoon van die timmerman, Maria is zijn moeder, Judas en Joses, Simon en Judas, dat zijn z’ n broers en wonen zijn zusters niet allemaal bij ons? Waar heeft hij dan dat alles vandaan? En ze namen aanstoot aan hem. Maar Jezus zei tegen hen: nergens wordt een profeet zo miskend als in zijn eigen stad en in zijn eigen familie.’

Het licht gezien. En dan? Nou, van je familie moet je het dan niet hebben. Niet per se in elk geval. Niet terug naar huis met het grote nieuws. Niet als eerste. Zelfs onze rabbi vangt bot.

Hoe werkt dit? Het licht dat jij gezien hebt is voor jou. Het vraagt niet om erkenning van je familie en je vrienden. Het is zelfs niet logisch dat zij het kunnen begrijpen, want het is jou ingevallen, gegeven, je weet zelf niet eens hoe. Ga het eerst maar eens onderzoeken. Laten groeien. Verkennen. Veertien jaar ermee leven. Voordat je de experts vraagt om het te zegenen. En ja, dan toch die Prediker, die koning. Eet, drink en geniet. Als je iets van het licht hebt gezien. Want het is je gegeven.

Op een bergtop in het zuidwesten van Australië legde ik mijn camera neer en besloot ‘m niet meer op te pakken. Voor wie waren de plaatjes die ik schoot. En wat hadden ze eraan. Gingen ze me erom waarderen? Zouden ze iets meekrijgen van de schoonheid die daar in 3d en via alle zintuigen mijn poriën binnenkroop? Nog geen fractie. Dit was niet om mee te nemen, om te delen, dit was voor mij. Meer niet. En ik dronk het in. Het was bijna teveel. Zo groot. Van alle momenten die ik heb vastgelegd, heeft dit moment zich in mijn lijf vastgeklonken. En misschien heeft mijn omgeving wel meer van dit moment gekregen dan van alle anderen. Van andere momenten zagen ze foto’s en zeiden ze ooh en aah. Hier wisten ze niets van, behalve dat ik straalde. Dat denk ik tenminste.

Niet geliefd in zijn vaderstad, niet bedoeld voor het nageslacht en niet iets om te onderwerpen aan de blik van experts – in elk geval voorlopig niet. Dus het is voor mij. Om ermee te leven. Om dat er werd gegeven. Om mij.