Lazarus staat op – ik wacht op een goed moment

Lazarus staat op – ik wacht op een goed moment

Opstaan met Lazarus: Rikko Voorberg geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag. 

Ik wacht op een goed moment – PopUpGedachte Donderdag 16 juni 2016-06-16

Het is alweer jaren geleden, ik was nog student en ceremoniemeester op de bruiloft van mijn broer. Ik had mijn enige pak aan, van die glimmende schoenen met luid klinkende hakken en een strop om. Map onder de arm en gaan. De hele dag. Van links naar rechts doorkruiste ik de zaal. Die spreken, met die wat afstemmen, om me heen lachende gezichten, die van mij vol geconcentreerd en aan het werk. Ik zie mezelf nog lopen. Geen deel van de feestvreugde, ik was mijn ding aan het doen – daarna kon ik wel rusten. Voor mij was er een later moment.

Zo stom. Heel die bruiloft van mijn broer gemist. Me heel belangrijk gevoeld, dat wel. Is ook wat waard. Maar het is stom natuurlijk. Je wilt een feest verzorgen en vergeet dat je zelf onderdeel van die feestvreugde moet zijn. En ik doe het nog steeds als ik niet oppas. Keihard rennen om die PopUpKerk te realiseren, die erop gericht is om met elkaar rust te vinden in dit leven. Disproportioneel tijd besteden aan mijn werk dat erop gericht is om balans te vinden in het leven. Als dat gelukt is, kan ik rusten. Nee, rust vinden is mijn werk dus ik moet dat doen. Niet pas later als het klaar is. Geestelijk leiders die overspannen zijn is zo verrekte begrijpelijk, maar ook zo onlogisch.

Ik wacht op een goed moment en dan pak ik mijn rust. Ik wacht op een goed moment en dan ben ik er echt even voor mijn partner. Als ik dit en dat gedaan heb, en gerealiseerd dan kan ik een rustiger mens worden. Nu ff niet!

‘wie alsmaar let op de wind, komt aan zaaien niet toe en wie naar de wolken blijft kijken komt niet tot oogsten. Evenmin als je weet hoe in de moederschoot het leven ontstaat, evenmin weetje iets van de werken van God, de maker van alles.’ Zij wisten nog niks van ooievaars en baby’tjes toen, wij zijn iets verder gekomen. Maar als je wacht tot de wind is gaan liggen zodat je rustig kunt gaan zaaien en wacht tot je zeker weet dat het droog is voor je gaat oogsten, gebeurt er niets.

Wat zaaien, wat oogsten? De vrucht van de geest, zegt Paulus vanochtend, is liefde, vreugde, vrede, geduld, vriendelijkheid, goedheid, trouw, zachtheid, ingetogenheid,

Ja ja, er komt een tijd van vrede, van geduld, vriendelijkheid. Als ik rust heb, niet aan het werk ben, niet per se dit wil realiseren. En we wachten op een beter moment of tot we een beter mens zijn geworden. Maar er komt geen beter moment, tenminste niet dat we weten. Geen beter mens, want jij bent jij en ik ben ik en dat is het.

Maar ik wil nu die vruchten plukken, niet als ik oud en bejaard ben. Niet nu werken voor geld, later echt mens worden. Nu echt mens worden, geld volgt wel. Ik wil nu ontdekken wat vreugde, vrede, geduld, vriendelijkheid etc in mij brengt en dat verzorgen – als waren het pas opkomende plantjes. Er is geen betere tijdsinvestering. Paulus noemt het ‘vruchten van de Geest’. En wat die geest betekent is altijd wat schimmig, maar de vruchten zijn concreet en helder. Waar die vruchten groeien, ben ik blijkbaar begeesterd geraakt.

Er komt geen andere tijd. Niet dat we weten. Soms moet zaaien en oogsten gewoon als het regent. Want het kan zijn dat er zon volgt op de regen, of snoeiharde hagel. De tijd is nu. Nu rust. Nu vreugde. En terwijl mijn dochter van anderhalf naast me op de bank kruipt, twijfel ik toch weer even. Grommen dat ze even moet wachten of een goedemorgen kus. Het wordt die laatste en kijk dan: ze begint naast me nijntje lezen en daarom komt dit af.

Zaaien en oogsten van dat hele rijtje: liefde, vreugde, vrede, geduld, vriendelijkheid, goedheid, trouw, zachtheid, ingetogenheid. Met plezier, zoals je courgettes uit je AH moestuinbakje trekt. Jeuj! Gelukt! Of volgende keer beter.