Lazarus staat op – Heb medelijden met ons

Lazarus staat op – Heb medelijden met ons

Opstaan met Lazarus: Rikko Voorberg geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag.

‘Heb medelijden met ons’ – PopUpGedachte vrijdagochtend 24 juni

To brexit or not to brexit, dat was wel een beetje wat het nieuws beheerste de afgelopen dagen. En daar hoorden stromen aan klachten en verwijten bij die over en weer werden gemaakt door beide kampen – en ook door de toeschouwers. Het is een oud patroon. Je zou de heer der wereld moeten vragen om medelijden, in de zin van – een lange adem, rust, begrip – want we veranderen niet echt. Al heel lang niet.

Dit staat er in het hele oude bijbelboek Numeri over de situatie duizenden jaren voor Christus: Toen er geen water meer was, liep het volk tegen Mozes en Aaron te hoop. – niet onlogisch, als je vee om je heen sterft of je de angst voor de hongerdood voelt, waar ga je dan heen? Naar het pluche. – ze liepen tegen Mozes en Aaron te hoop en maakten Mozes verwijten: ‘waren wij ook maar omgekomen’ en: ‘waarom hebt u ons naar deze woestijn gebracht om ons hier te laten sterven met ons vee?’ Mozes en Aaron trekken zich terug naar de zogenaamde ontmoetingstent en werpen zich daar op de grond voor Jhwh, de god die meereist. Die zegt hen – in dit verhaal – beveel de rots water te geven. Mozes roept het volk bij elkaar en wast ze op eigen initiatief de oren: Luister opstandig volk, zullen wij voor jullie water uit de rots laten stromen?’ Vervolgens slaat hij op de rots en er stroomt water uit.

Het volk is tevreden en nederig en kijkt wel driemaal uit voor het weer zo agressief te hoop loopt, of voor het een referendum organiseert, maar uit de hemel klinkt het naar mozes: ‘omdat jullie niet vertrouwd hebben, zullen jullie het volk niet in het beloofde land brengen’. Zij sterven voor die tijd. Zo niet.

Wat doen ze? Keihard tegenover het volk gaan staan, de strijd aan, macht uitoefenen. Waar was de verwijzing naar hoe er voor hen werd gezorgd. Dat ze niet het pluche hoorden aan te vallen, omdat die ook niet de wereld konden redden, maar het hogerop moesten zoeken. Het was er allemaal niet.

Oude Patronen herhalen zich. Als ik niet krijg wat ik meen nodig te hebben zoek ik een zondebok, of dat nou europa is, of juist de huidige regering – of van de andere kant: het domme volk dat niet meer wil. En dan wordt ik groot en de ander klein. In de hoop dat ik win en de ander verliest. Win-lose arguments wordt dit wel genoemd. Er kan maar eentje winnen. Terwijl heel veel oplossingen juist winst zijn voor beide, en ook nog voor de wereld. Maar de bereidheid om die te vinden?

Paulus schrijft: Zoals de zonde heeft geheerst en tot de dood heeft geleid – geheerst. Het heerst. Als een griep. Onontkoombaar. Je wordt ermee besmet. En gaat ook strijden om te winnen. Kiest een kamp. Scheldt naar boven of trapt naar beneden. Het is zo dichtbij ons, in onze mond en in ons hart. Maar vervolgt Paulus: ‘ zoals de zonde heeft geheerst en tot de dood heeft geleid – Mozes mocht er niet in, een brexit met alleen verliezers zoals het lijkt – zo moest door de vrijspraak de genade heersen en tot het eeuwige leven leiden, dankzij Jezus Christus onze heer.

Voor Mozes was er geen ruimte. Die manier van leiderschap mocht niet de nieuwe wereld binnengaan. Maar hier zit een nieuwe weg. In de erkenning. Vrijspraak volgt op schuldbesef, dat klinkt wat zwaar maar kan ook heel bevrijdend zijn.

In het laatste verhaal van vandaag zitten er twee blinden langs de weg als Jezus passeert: Heb medelijden met ons roepen ze. En als hij het niet lijkt te horen, roepen ze he tnog eens. En Jezus kreeg medelijden met hen en raaakte hun ogen aan. Meteen konden ze weer zien en ze volgden hem.

Weer kunnen zien. Door de bomen het bos zien. In de loopgravenoorlog de vrede zien. In de strijd het eigen aandeel zien. En loslaten. Met een besef van blindheid. En roepen dat iets of iemand out there medelijden heeft met het mensenras. En dan aangeraakt te worden en te zien, werkelijk te zien.

Heb medelijden met ons want Brexit, Nexit of wat voor exit, niets daarvan gaat ons de uitweg verschaffen uit dat wat we werkelijk willen loslaten. Waar we werkelijk een exit voor zoeken, ligt veel dieper in ons verweven. Een Human-Exit? Wat is dat, een Hexit? Een weg uit ons menselijke gedoe, onze patronen om de schuld weg te leggen in plaats van toe te eigenen, wat toch echt een voorwaarde is om weer vrije mens te worden.

Heb medelijden met ons – het goede nieuws is dat er na twee keer roepen al werd geluisterd. Wie weet.