Opstaan met Lazarus – Wees blij…

Opstaan met Lazarus – Wees blij…

Opstaan met Lazarus: Rikko Voorberg geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag. 

Wees blij… PopUpGedachte dinsdagochtend 14 juni

Ze had genoeg voor de kiezen gehad in het leven. En kon er soms ook een beetje in ondergaan. Drama hing altijd om haar heen, zolang als ik haar ken. Waarom vroeg ik me dan af. Waren het haar keuzes? Het waren net zo goed keuzes van anderen. Was het haar manier van doen? Of was het gewoon het leven. Als iemand of iets haar iets wilde leren was het een hardvochtig leraar of juist een volhouder. Wie zou het zeggen.

Zolang iemand nog leeft, zegt de Prediker is er nog hoop. Om dat vrij bot te vervolgen met: ‘ beter een levende hond dan een dode leeuw. Leven weten tenminste nog dat ze doodgaan, doden weten niets meer.’ De man heeft een scherpe blik, dat moet je hem nageven. ‘Eet daarom, zegt hij, je brood met vreugde en drink je wijn met een opgewekt hart dat heeft bij voorbaat Gods zegen. Ga altijd feestelijk gekleed en zorg steeds voor parfum op je hoofd.’

Is dit het simplistische: Geniet van het leven he! Waar je tussen de woorden door hoort; anders ben je toch een beetje een sukkel? Er wordt door de Prediker steeds weer verwezen naar een God. En het is even niet interessant of je erin gelooft of niet, maar het genieten krijgt net een andere klank. Het wordt een soort dankbaar zijn. En die is zachter van kleur en gevoel, dan het harde: Geniet, sukkel!

We zaten aan tafel in ons tuinhuisje en met ons zoontje danken we voor het eten. Een simpele oefening die je hoofd even stilzet bij wat er staat. En je helpt ontvangen in plaats van nemen. Ze was erbij en haat christelijkheid. En toen ik weer naar haar keek, was ze in tranen. De vraag was even of het frustratie was, een gevoel van verwijdering van die vervelende bidders of iets anders. Ze zei ontroerd: ik oefen dit dus he, al maanden. En jullie doen het gewoon al die tijd al. Ze had net

weer zo’n zelfhulpboek met wijsheid gelezen. Dat als je het gevoel hebt dat je verzuipt in je ellende, je iets kunt nemen op zo’n dag waar je dankbaar voor bent. Kies het dekbed waar je onder ligt en besluit dankbaar ervoor te zijn. Het te voelen en proeven – niet letterlijk dan he – je erin te wentelen en het te ontvangen. Of de lucht, de zuurstof die je inademt. De hele dag oefenen, bij elke keer realiseren dat het fijn is dat je niet stikt.

Het is een beetje Prediker-werk, zo’n oefening. Blij zijn dat je niet dood bent. En als je dan toch leeft, niet er ‘iets van maken’ maar kiezen om blij te zijn met wat er wel is. Genoeg, er is absoluut altijd genoeg om depressief van te worden. Dat het niet iedereen gebeurt, is een wonder op zich. Raakt het je wel, of soms – dan is de oefening van dankbaarheid een ding.

In de stress? Er moet nog zoveel gebeuren? Terug naar de dankbaarheid voor de tafel waar ik aan zit. De frisse lucht die door de open balkondeur naar binnen stroomt. Wie weet of ik straks nog leef. Dit is er en ik oefen dankbaarheid.

In de brief aan de Galaten probeert Paulus duidelijk te maken dat we ons niet langer moeten afbeulen, proberen het goed en volgens de regels te doen, we zijn geen slaven – we zijn niet in dienst in deze wereld – we zijn kinderen en mogen leren spelen, vertrouwend dat we al iets waard zijn omdat we bestaan – niet om wat we toevoegen aan deze wereld.

En van Nazareth deelt brood. Voor een tweede keer in de verhalen vergast hij de mensen die hem volgen op veel te veel eten, voortgebracht uit een paar sneetjes oud brood dat iemand nog had. Niet bedoeld als goocheltrucje, maar om te laten zien dat de Gever van Leven dichterbij is dan je denkt. En dat als je honger hebt, naar eten, naar ruimte in je leven, naar licht, naar zin, naar vriendschap – het altijd dichterbij is dan je denkt. Net om de hoek soms, buiten het zicht, geduld. Het is nooit wat je voor ogen had, altijd anders. En dat blijkt dan goed.

We leven. Anders kun je dit namelijk niet horen. En ik oefen dankbaarheid. Omdat het werkt, omdat het mooi is. En ik na serieus oefenen, altijd weer ontdek dat het klopt. Dat het ook werkelijk gegeven wordt.