Dat je steeds doet waar je geen zin in hebt – PopUpGedachte

Dat je steeds doet waar je geen zin in hebt – PopUpGedachte

Opstaan met Lazarus: Rikko Voorberg geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag.

Dat je steeds doet waar je geen zin in hebt – PopUpGedachte Donderdag 30 juni

Dat je voortdurend zit te doen waar je geen zin in hebt en waarom dat een goed teken is. Iemand uit de PopUpKerk vertelde hoe ze een recente bezoekster niet kon uitstaan. En de recente bezoekster had precies hetzelfde omgekeerd en ging maar eerder weg uit frustratie.

Tsja, had de PopUpKerker tegen me gezegd achteraf: ze triggerde alle irritatiezones die ik had ongeveer maar ik wist ook dat ze er moest mogen zijn. Het liefst had ik geroepen: sodemieter op, mijn plek, mijn aura, mijn ruimte. Maar ja, dat kan niet, iedereen moet hier welkom zijn. Onwijs irritant.

Vanochtend schrijft Paulus: ‘Ons leven wordt immers niet langer beheerst door onze eigen natuur, maar door de geest. Wie zich door zijn eigen natuur laat leiden is gericht op wat hij zelf wil, maar wie zich laat leiden door de geest is gericht op wat de geest wil, wat onze eigen natuur wil brengt de dood (‘sodemieter op, ik moet je hier niet, mijn plek!’) maar wat de geest wil brengt leven en vrede (Dat kan even duren).

Zeggen dat iemand weg moet wezen of in elk geval dat aan alle kanten uitstralen, is wat die koning Balak waar ik deze dagen over lees ook héél graag wilde. Er lag een woestijnvolkje israel voor zijn poorten en hij was doodsbang met zijn volksgenoten. De rust werd verstoord, wie weet wat die lui wilden, ze moesten weg en snel. Maar de tovenaar die hij had ingehuurd om de vloek uit te spreken zei de hele tijd zegen-achtige dingen. Alsof er een hogere macht aan het werk was dan zijn wil en dat kon hij maar moeilijk verkroppen. ‘komt u mee naar een andere plaats, vanwaar u niet het hele volk maar wel een deel ervan ziet. Spreek dan voor mij een vloek uit’. En daar gaan ze, de koning en zijn tovenaar. De Sodemieter-Op man en zijn spreekbuis maar het wil er maar niet uitkomen en dan zegt die tovenaar

Voortekens lezen is Jakob vreemd, van waarzeggen houdt Israël zich ver. God zelf spreekt tot Jakob, op zijn eigen tijd, God zelf zegt tegen Israël wat hij bewerken zal’.

Dat respect. Dat je wel kunt denken dat iemand op moet rotten, maar dat je rekening hebt te houden met een hogere macht die ook iets van die ander vindt en die heeft besloten dat de ander welkom is. Daar heb je niets tegenin te brengen, dan tot je eigen schade.

Ik vind dat mooi. Een soort ‘oh, dikke pech voor mij, nou ja het is niet anders’. Zoals voor sommigen die rondrennende kinderen op zondagochtend in de PopUpKerk nogal heftig was. Allemaal singles, zondagochtend elf uur, brakkige hoofden en uberhaupt niet gewend aan die energie en daar sta je dan. Kan dat niet weg, kunnen die niet hun mond houden – en dan moeten constateren: ‘blijkbaar niet’ en na twee maanden het ook niet meer weg kunnen denken.

We kunnen aan beide kanten van het paard rollen. Als we enkel de ander zien en kruipend ons wegcijferen zodat de ander een goede tijd heeft, waarbij we steeds gefrustreerder raken bijvoorbeeld omdat de ander helemaal niet ziet hoe hard wij ons best doen om het de ander naar de zin te maken. Dat je dan uiteindelijk zo’n miskende uitbarsting krijgt: ik heb toch óók recht op iets! En omstanders zich afvragen waar dat vandaan komt. Oh, was je aan het dienen? En wegcijferen? Oh sorry, we dachten dat je het gewoon fijn vond zo. Oeps.

En aan de andere kant kun je de ruimte opeisen. Ik moet me er lekker voelen. Het is mijn plek. Ik heb al genoeg aan mijn hoofd en doe de hele tijd al mijn best voor anderen. Hier in mijn vriendengroep of op mijn zondagochtend even geen gezeik.

De tussenweg, de derde weg, de weg omhoog is het idee dat de geest zijn eigen weg waait. En soms iemand ergens brengt tegenover jou waar je even geen zin in hebt. Of nu niets mee kan. En dat je dat dan hebt te respecteren want zoals de tovenaar zegt: ‘Hij heeft gezegend – kan ik dat keren?’. En dan het maar even uithouden omdat je ondertussen ook wel weet dat je onderbuik volgen tot narigheid leidt, tot de dood zegt Paulus.

En met dat soort keuzes kun je dan opeens verwonderd constateren dat je beeld van de ander op den duur verandert. Of je zelf gezegend wordt omdat je niet je hart maar de geest hebt gevolgd. Tegen je zin, ten goede van de wereld en de mens.

Iemand appte me die ochtend: ‘Kunst maakt het mogelijk om op hetzelfde moment jezelf te vinden én te verliezen.’ En volgens mij doet niet alleen de kunst dat.