‘Laten we stoppen met het afwijzen en verketteren van mensen als Trey Pearson’

‘Laten we stoppen met het afwijzen en verketteren van mensen als Trey Pearson’

Voorganger Jan Wolsheimer las de pijnlijke brief met de coming-out van de christelijke rockster Trey Pearson. Hij vraagt zich af waarom er kerken zijn waar de eigen waarheid boven de zorg voor elkaar wordt geplaatst. En hij heeft een dringende oproep voor zijn evangelische collega’s. 

Stel je bent homoseksueel en je zit in een evangelische kerk. Dan heb je het niet bepaald makkelijk. Wat je voelt (en bent), is niet toegestaan en op allerlei manieren proberen de leiders in de kerk je te ‘helpen’.

Afhankelijk van de theologische visie van de kerk waartoe je behoort, zal men:
– overschakelen op bevrijdingspastoraat, het uitdrijven van demonen,
– zorgen dat je je taken moet neerleggen,
– je soms weren van het avondmaal, maar je in elk geval laten weten dat je niets met je seksualiteit mag doen. Wel zijn, niet doen.

Begin deze maand kwam de christelijke rockster Trey Pearson, zanger van de band Everyday Sunday uit de kast via een brief die hij op een bekende Amerikaanse website liet plaatsen. In deze hartverscheurende brief legt Trey uit dat hij opgroeide in een orthodox-evangelisch gezin waar homoseksualiteit taboe was. Toen hij deze gevoelens bij zichzelf ontdekte, was zijn eerste reactie om er keihard tegen te strijden. ‘Ik wilde helemaal geen homoseksueel zijn’, aldus Pearson. Hij was bang voor de reactie van God en van mensen en besloot heel hard te vechten tegen deze gevoelens. De schaamte was te groot.

Erkennen dat hij was zoals hij was

Hij ontmoette een meisje, trouwde met haar en kreeg twee prachtige kinderen. Twintig jaar lang deed hij zich voor als iemand die hij niet was: een heteroseksuele vader en echtgenoot. Van binnen maakte dat hem kapot en uiteindelijk barstte de bom. Hij wilde erkennen dat hij was zoals hij was. Opvallend detail in dit verhaal is dat zijn vrouw volledig achter hem staat, ondanks dat de twee hebben besloten om uit elkaar te gaan. Want wat Trey ook probeerde, zijn homoseksualiteit was niet te ‘genezen’ – het was een onderdeel van zijn persoonlijkheid.

Trey Pearson leefde al die jaren met een geheim dat hij verborgen hield voor God en de mensen om hem heen. Het was de druk van de theologie van de evangelische kerk waarin hij opgroeide die hem duidelijk maakte dat homoseksualiteit niet mocht bestaan. Maar het negeren ervan brak de man en uiteindelijk ook zijn gezin.

De evangelische beweging moet volwassen worden

Hoe eerlijk is dat? Doen alsof bepaalde gevoelens niet bestaan? Volgens mij is dat het gevolg van de onvolwassenheid van de evangelische beweging, in de Verenigde Staten, maar ook in Nederland. De beweging is begonnen als tegenbeweging, die zich enerzijds heeft afgezet tegen de wijze waarop de kerk vorm kreeg in de reformatorische en katholieke kerken en zich anderzijds afzette tegen de opkomende vrijzinnigheid. Op zich is daar niets mis mee, maar zo’n beweging moet wel een keer volwassen worden. Als je je identiteit moet halen uit de dingen waar je tégen bent, word je een heel eigenaardig clubje dat steeds verder afbrokkelt in de zoektocht naar de ultieme waarheid en daarbij allerlei mensen beschadigt en verliest.

Bij het proces van volwassen worden hoort de acceptatie dat de wereld niet zo maakbaar is als je tijdens je kinderjaren en je puberteit dacht. Je leert te leven in de échte wereld, vol zorgen, gebrokenheid, pijn en verlangen naar een betere toekomst. Een wereld die weliswaar niet maakbaar blijkt te zijn, maar waarin wel genoeg te genieten valt.

De grootste puberteitsstuip van de evangelische beweging is de wijze waarop de beweging met homoseksualiteit is omgegaan. En hoewel er wereldwijd een kanteling plaatsvindt binnen de orthodox-evangelische hoek, is de meerderheid van de evangelische christenen er nog steeds van overtuigd dat homoseksualiteit zondig is en zo snel mogelijk genezen moet worden.

Hoewel ik wel eens heb meegemaakt dat iemand homoseksuele gevoelens ontwikkelde als gevolg van een identiteitscrisis, zijn de meeste homoseksuele mensen die ik ken gewoon zo geboren. Iemand zei eens tegen me: ‘Ik gruw van de aanraking van iemand van het andere geslacht’. Dat soort gesprekken heeft me heel erg geholpen om meer begrip te krijgen voor homoseksualiteit.

Eigen waarheid werd het allerbelangrijkst

De reacties op de openheid van de familie Pearson waren niet mals. Het was te voorspellen, maar met grote afschuw heb ik kennisgenomen van de liefdeloosheid waarmee deze mensen zijn behandeld. Nota bene door mensen die zich naar Christus noemen.

De eigen waarheid werd zo belangrijker dan de zorg voor elkaar. Ik vind het prima als mensen verschillend denken over homoseksualiteit. Ook als je concludeert dat de Bijbel misschien weinig ruimte laat voor relaties. Het is geen eenvoudig onderwerp. Maar het moet afgelopen zijn met het verketteren en afwijzen van mensen. Ik zie Jezus dat alleen doen bij de religieuze leiders van de ‘kerk’ van zijn dagen. Ze waren zo vol van de ‘waarheid’ dat ze een onmenselijk systeem hadden uitgedacht binnen wat ooit een volmaakte wet was.

Ik strijd voor een kerk waar de liefde van Jezus centraal staat en waar alle mensen welkom zijn. Ongetwijfeld zal ik mijn fouten of beperkingen hebben als het gaat om theologische inzichten, maar ik word liever daarop beoordeeld dan op mijn gebrek aan liefde. Ik wil mijn evangelische collega’s oproepen om homoseksuelen in de kerk niet in een heteroseksueel huwelijk te dwingen als gevolg van de theologische retoriek, die soms van de evangelische kansels klinkt. Laten we de ander ontmoeten in de openheid van een gelijkwaardige dialoog waarbij we allereerst beseffen dat we zelf nog heel wat te leren hebben. Alleen dan worden drama’s als in het leven van Trey Pearson, Vicky Beaching en zoveel anderen misschien voorkomen.