‘Ik wil niet rechttoe rechtaan leven’

‘Ik wil niet rechttoe rechtaan leven’

Elze voelt zich deze dagen soms gevangen in een wervelstorm van gedachten. En het druilerige weer maakt het er niet beter op. Ze probeerde het te verwoorden in dit blog… 

Door een nauwelijks merkbare miezerregen loop ik met mijn gedachten die sneller gaan dan mijn voeten. Weer dat past bij mijn grauwe stemming, na een nacht vol slaapgebrek en onrustige bewegingen. Een aantal dingen in mijn privéleven en de vreselijke aanslag in Orlando wakkeren mijn innerlijke strijd aan die altijd in een hoekje ligt te smeulen. Buiten rollen de meningen over elkaar heen en mensen schieten met woorden. En steeds meer denk ik: ‘Ik weet het niet meer. Ik weet niet meer wat ik denken moet, vinden moet. Moet ik wel wat vinden?’ Wat ik inmiddels weet is dat heftige gebeurtenissen naar boven halen wat van levensbelang is. Of dat nu vragen of antwoorden zijn. De rest wordt triviaal.

Zelf te stellig

Mensen die alles zeker weten, krijgen mijn wantrouwen sowieso. Ik ben slachtoffer geworden van mijn eigen voortschrijdende inzicht. Want eenmaal bewust van het feit dat ik zelf te stellig was over veel dingen, maakt dat ik niet snel boos kan worden op anderen. Maar ik ben het wel. En dus boos op mezelf. Misschien is de andere kant hoop: dat men veranderen kan?

Het allerengste is wat er gebeurt in mijn brein rondom religie. Op Twitter zie ik atheïsten weer beweren dat zonder religie al die ellende niet geweest zou zijn. En de reactie daarop dat het onzin is, omdat niet alle gelovigen zo zijn. Ik ging de afgelopen jaren mee met dat laatste. Maar er vindt een verschuiving plaats, al een tijdje. Want religie, geloof en bekrompenheid is de reden waarom ik niet meer geloof.

Ik ken het terroriseren zonder doden in het klein. Door mensen die dachten gods werk te doen en zijn woord te spreken. Het is geen uitzondering. Zeg me dus niet dat terrorisme losstaat van religie. Ik slik dat niet meer. Waarom zou ik gelovigen verdedigen als er zoveel mensen onderdrukt worden? Als er lijfstraf staat op (buitenechtelijke) seks? En er zoveel mensen met een andere seksuele voorkeur dan hetero worden buitengesloten, gepest en gehaat omdat hun geloof dat zegt. En nog erger: als  er mensen vermoord worden, in naam van <god>. Het zijn geen uitzonderingen meer. Barbaars. Ik voel er diepe, diepe weerzin tegen.

Waar zou ik zijn zonder nuance?

Gelukkig is daar altijd de nuance. Soms vervloek ik die. Want zonder nuance zou het allemaal veel makkelijker zijn, lekker rechttoe rechtaan. Maar dan zou ik net zo gevaarlijk bezig als hen die uit volle overtuiging iets zeggen of doen waar anderen schade door oplopen. En omdat ik zelf ervaren heb hoe erg dat kan zijn, weiger ik daarvoor te buigen, ook al vlieg ik heus weleens uit de bocht. En omdat ik mensen om me heen heb die geloven -zowel christenen als moslims- die me heel lief zijn. Net zoals die paar atheïsten. Ze houden me scherp.

En dan ben ik toch weer die linkse, wegkijkende policor hippie (ik kon niet wachten deze woorden eens een keer te gebruiken). Ik geloof in liefde. Makkelijk gezegd, ja. Maar in uitvoering verdomd moeilijk. Niet alles onder de mantel der liefde bedekken, maar wel met een liefdevol hart benaderen. Of liefde nu god voor je is, of god liefde is of liefde bestaat zonder god. Het kunnen geloven in een hogere macht is voor mij niet meer bereikbaar. Ik ken mensen die dat op een andere manier wél doen, open en inclusief. Ik hou ze graag dicht bij me. Want ook al krijg ik jeuk van zalvende en voor mij nietszeggende reli-dingen, ik kijk naar de mens. Naar oprechtheid. Naar liefde. En liefde kan ook uit oprechte woede bestaan, om onrecht. Met een liefdevolle, opgeheven vuist strijden voor de onderdrukten. Dat stukje Jezus gaat nooit meer uit me.

Elze blogt regelmatig op haar eigen blog: http://denkendelendoen.tumblr.com