Ik dacht dat ik heel anders was

Ik dacht dat ik heel anders was

Opstaan met Lazarus: Rikko Voorberg geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag.

 

Ik dacht dat ik heel anders was dan mijn vader. Ik twijfelde zelfs of ik theologie moest gaan studeren of dominee moest worden, want ik vond dat ik zo anders in elkaar zat. Maar ik concludeerde dat ik dan gewoon een heel ander soort dominee zou worden.

Nu een jaar of 15 later realiseer ik me dat ik niet zo anders ben. Zou Stef Bos ook 35 zijn geweest in de tijd van zijn liedje? Ik lijk op mijn vader, dat is zeker.

Met dezelfde kop-vooruit methode ergens inspringen, eigenwijzig de consequenties voor lief nemen – zeker ook als mensen kritiek hebben en je eigen gevonden overtuiging vrij consequent doorvoeren in je werk. Mijn vader als traditionele, ja bijna conservatieve dominee, overtuigd dat hij in de beste kerk zit – want anders zat hij wel in een andere – en ik die helemaal opnieuw begin, vanuit het startpunt dat ik absoluut niet weet wat het verhaal van het christendom betekent en een kerkje inricht waar ik dat ontdek door het voor te leggen aan mensen die helemaal niet geloven, niet willen geloven of niet méér, in elk geval.

Het is net zo consequent. En nu sta ik ook al voor dag en dauw op. Hij deed dat voor zijn promotiestudie en moest er van ophouden van zijn coach of psycholoog, maar dat was omdat hij ook tot één a twee uur ’s nachts doorwerkte. Dat heb ik ook even geprobeerd, maar iets korter. Sommige dingen veranderen wel.

Jezus van Nazareth vanochtend zit nog in zijn strafrede tegen de religieuze leiders van zijn tijd en heeft kritiek op hun uitspraken. Zij zeggen: ‘Als wij geleefd hadden in de tijd van onze voorouders zouden wij ons niet zoals zij schuldig hebben gemaakt aan de moord op de profeten.’ Waarop hij reageert met: ‘Daarmee erkennen jullie dat jullie kinderen zijn van hen die de profeten vermoord hebben. Maak de maat van jullie voorouders dan maar vol!’. De man schiet vanuit de heup en heeft geen enkel vertrouwen in mensen die zeggen het helemaal anders te doen dan hun voorouders, deze mensen in elk geval niet.

We zijn met ziel, lijf en geest verbonden aan de generaties voor ons. Wat ik héél anders wil doen is niet meer dan een variant op de thema’s van mijn vader, als een klassiek muziekstuk wat ik héél anders speel tot ik me realiseer dat het hetzelfde stuk is, maar dan mijn interpretatie en dat er nog miljoenen andere stukken zijn. Maar ik speel deze. Dat zit in mij ingebakken. En het maakt misschien ook wel een beetje eenvoudig, ik doe geen grootse veranderingen ik doe wat ik heb meegekregen, maar dan net iets anders.

Dat houdt mij allereerst met beide poten op de grond. Ik wordt ook zomaar op mijn manier datgene wat ik stom vond in mijn vader. Als ik me niet bewust ben van de diepe overeenkomsten, dan is de eigengereidheid die ik een beetje niet-van-deze-wereld vond soms, zomaar deel van mijn biografie, alleen in een andere vorm zodat je het op het eerste gezicht niet herkend. Ten tweede maakt het me ook zachter naar mijn verleden. Ik vond dingen stom maar zie nu ook hoeveel ik overeenkom. Ik en mijn makkelijke puberale oordelen, ik ben niet zoveel anders.

Gisteren zei ik nog dat we opnieuw gaan beginnen. Maar we gaan nooit opnieuw beginnen. Beide kan gewoon waar zijn overigens. We zijn varianten op een thema en die variant, dat is waar we toe geroepen zijn.

Paulus zegt vanochtend: ‘God kiest een mens niet uit op grond van zijn daden, maar omdat hij hem of haar roept’. Er wordt niet afgewacht in de geestelijke wereld – of wat dat ook moge zijn – of jij een beetje lekker opdroogt en werkelijk toont dat jij iets bij wil dragen, wij zetten de traditie van onze familie voort, in die groef, maar dan op een eigen manier die niet eens zo heel veel afwijkt als je de buitenkant eraf pelt en in die staat worden wij geroepen – om de ogen te openen en de oren en te zien wat er voor ons klaarligt om te doen.

We worden geroepen. Niet om iemand anders te worden. Er wordt ook niet afgewacht of wij wel een goed iemand zijn. Gewoon geroepen om dat wat wij al zijn te beseffen, het mooie en het lelijke en het in te zetten, opdat het zijn doel gaat vinden in deze wereld.

Dit zijn de teksten die Rikko inspireerden:

Deuteronomium 1:1-18
Romeinen 9:1-18 (!)
Matteüs 23:27-39 (!)