‘Dag stad, ben je vrij of ben je verweesd?’

‘Dag stad, ben je vrij of ben je verweesd?’

Opstaan met Lazarus: Rikko Voorberg geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag.

Dag stad, ben je vrij of verweesd? – PopUpGedachte vrijdag 1 juli

het was de vraag die boomhuttenkunstenaar en PopUpper Tessa Hendriks stelde met haar eigengebouwde boomhut op wielen waarmee ze rondreed door de straten van de stad waar ze opgroeide. Ben je vrij of verweesd?

Het begint namelijk hetzelfde. Niet meer gebonden, niet meer angstig, niet meer omkijken en niet meer bang zijn voor straf. Want er is niemand meer die op je let. En pas als je dat een poosje leeft komt de hamvraag: ben je vrij of ben je verweesd.

Net als elke ochtend lees ik de teksten en wacht tot er een gedachte oppopt nadat ik stil ben geworden – een voortdurende poging om me voor te stellen dat de atmosfeer om me heen niet enkel bestaat uit chemicalien en scheikundig te analyseren elementen maar dat er een geest door heen waart. Door de luchten door mijzelf iets wat om ons heen hangt. Een gedachte die voor ons westerlingen van ver moet komen, terwijl je slechts een paar honderd jaar terug hoeft of een paar duizend kilometer hoeft te reizen om in een cultuur te zijn waar die gedachte van een leeg universum volkomen wezensvreemd is. Ik neem de ochtenden de tijd – al is het maar kort – om weer even te geloven dat ik, wij gezíen worden. En vraag me ook met regelmaat af of ik, of wij, nu vrij zijn geworden of verweesd.

Paulus schrijft vanochtend: ‘allen die door de Geest geleid worden zijn kinderen van God. U hebt de Geest niet ontvangen om opnieuw als slaven in angst te leven, u hebt de Geest ontvangen om hem te kunnen aanroepen met: ‘Abba, Vader’. De Geest zelf verzekert ons met onze geest dat wij Gods kinderen zijn’.

Ik geloof dat wij allen samen God zijn, zei Katinka in een interview. Ik denk dat hij in mij is, als hij bestaat en in jou, zegt een ander die zich absoluut geen christen wil noemen. Het is niet zo ver verwijderd van wat Paulus hier bedoelt. Er is misschien meer, maar zeker niet minder.

De initatior van Midwest kwam even praten op kantoor. Ik huur een werkplek in dat creatieve verzamelgebouw wat vroeger een oude school was en nu door idealistische buurtbewoners is overgenomen en met grote plannen en grote verantwoordelijkheid teruggegeven wordt met een functie voor de buurt. De uren die er voor haar als initiator inzetten zijn ontelbaar en was het een gevoel van vrijheid om zomaar dit te kunnen gaan doen, met dat er steeds meer medewerkers afvallen omdat ze niet betaald kunnen worden meer, moe zijn, andere projecten hebben, wordt het zwaar. En vraagt ze zich af of ze iets gelooft dat er niet is. Dat ze iets ziet wat niet bestaat. Dat ze aan iets hangt wat misschien wel allang losgelaten had moeten worden.

Deze week was het degene met wie ze het meest intensief samenwerkte die afhaakte. Auch. En toch ook dit: meerdere bedrijfjes uit de buurt die opeens langskwamen omdat ze grote stukken oppervlak wilden huren voor langere tijd. Die er nieuwe energie in kwamen steken en opeens was bijna alles verhuurd zei ze tegen mij. Zo in één week. Verbaasd vroeg ik haar of ze in de krant was verschenen of wat de aanleiding was. Ze zei dat ze het niet wist en keek naar boven. ‘Het universum, zeg ik dan maar,’ zei ze. ‘Een zegen,’ parafraseerde ik zonder bijbedoelingen. ‘Of ja, het universum.’ ‘Nee,’ zei ze, ‘een zegen, dát is het. Dat is het veel meer. Wat mooi, dank je wel.’

Het universum wikt en beschikt blijkbaar, een soort lot dat nu eens dit werkt, dan weer dat werkt. Waar je als mens een radartje in de machine bent dat mee moet draaien of vermalen wordt. Op tijd wegspringen, op tijd meedoen. Een meedogenloos werelbeeld.

Maar de zegen? Dat je met je lange adem ook wel weet dat je een steuntje in de rug nodig hebt. En precies als het even te zwaar wordt iets van een hand in de rug? Wel vrij, niet verweesd. Niet slaaf van de markt, van banen, van anderen, niet in angst voor de toekomst, maar ook zeker niet alleen.

Als de zelfzucht is gestorven omdat we gestopt zijn die te voeden, verhongert in zijn hok. Als de angst voor het eigen hachje langzaam raakt verpieterd, omdat het besef is doorgedrongen dat we niet alleen zijn, wat er ook gebeurt. Dan kan elk ding dat ons overkomt een zegen zijn. Al zul je het nooit zeker weten.

Ze zei terwijl ze wegliep uit kantoor: morgen kan ik ook binnenkomen en zeggen dat het afgelopen is, dat we ermee stoppen. Maar nu voel ik zegen. Daarheen, die weg op, niets nodig hebben om op te staan of aan vast te houden omdat je leven anders omvalt maar de geest krijgen. Wel vrij, niet langer verweesd al zul je op duizend momenten je nog zo voelen.

Een goed weekend, een goede sabbat morgen, rust gewenst, in agenda en in de ziel. Zondag begint een nieuwe week, maandag ben ik er weer met een nieuwe popupgedachte. Zegen.

De teksten van vandaag waar Rikko zijn inspiratie uithaalde:

Romeinen 5:12-21 (!)